اينك مطلبى را كه در اينجا نقل ميكنم گفتارى است كه در نوزده رجب يك هزار و سيصد و هفتاد و پنج (يعنى در سى و پنج سال پيش) در نجف از مرحوم علّامه نحرير، استادمان در فنّ درايه و إجازات، مرحوم آقاى حاج آقا بزرگ طهرانى رحمة الله عليه أخذ نمودم؛ و اين مطلب را ايشان به خطّ مباركشان در پشت صفحه أوّل يك صحيفه خطّى كه مقروّ خود ايشان بود نوشته بودند و آن صحيفه را به من دادند؛ و من آن مطلب را از روى خطّ ايشان براى خود نسخه برداشتم و به صحيفه خود ملصق نمودم. عبارتى كه ايشان در آن صحيفه بيان داشته‌اند بنحو إجمال چنين است‌

: بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ؛ الْحَمْدُ لِوَليِّهِ وَ الصَّلاةُ عَلَى نَبيِّهِ وَ وَصيِّهِ؛ وَ بَعْدُ: فَاعْلَمْ أنَّهُ رَوَى الصَّحيفَةَ عَنْ بَهآء الشَّرَفِ الْمُصَدَّرِ بِهَا اسْمُهُ الشَّريفُ، جَماعَةٌ مِنْهُمْ مَنْ ذَكَرَهُمْ الشَّيْخُ نَجْمُ الدّينِ جَعْفَرُ بْنُ نَجيبِ الدّينِ ...

مى فرمايد: بدان، آن أفرادى كه صحيفه را از بهاء الشّرف نجم الدّين روايت كرده‌اند- طبق گفتار نجم الدّين جعفر بن نجيب الدّين محمّد بن جعفر بن هبة الله بن نماء (ابن نماء حلّى) در إجازه‌اى كه مسطور است در إجازه صاحب «معالم» و تاريخ بعضى از آن إجازات ششصد و سى و هفت هجرىّ است؛ و در كتاب إجازات «بحار الانوار» صفحه ١٠٨ آمده است- هفت نفرند، كه اين هفت نفر از بهاء الشّرف نقل كرده‌اند. يكى از آنها جعفر بن علىّ المشهدى است؛ دوّم: أبو البقاء هبة الله بن نماء؛ سوّم: الشّيخ المقرّىّ جعفر بن أبى الفضل بن شعرة؛ چهارم: الشّريف أبى القاسم بن الزّكىّ العلوىّ؛ پنجم: الشّريف أبو الفتح ابن الجعفريّة؛ ششم: الشّيخ سالم بن قَبَارَوَيْه؛ وهفتم: الشّيخ عربىّ بن مسافر.

ايشان مى‌فرمايند: تمام اينها از أجلّاء و مشاهيرند و أبو الفتح كه از آن هفت نفر بود و معروف است به ابن جعفريّه، سيّد شريف ضياء الدّين أبو الفتح‌