وَ مِنْهَا إصْدَارُ حَاجَاتِ النَّاسِ يَوْمَ وُرُودِهَا عَلَيْكَ بِمَا تَحْرَجُ بِهِ صُدُورُ أَعْوَانِكَ؛ وَ أَمْضِ لِكُلِّ يَوْمٍ عَمَلَهُ فَإنَّ لِكُلِّ يَوْمٍ مَا فِيه‌

. «از جمله كارهائى كه بايد انجام بدهى اينست كه: حاجت روزمره مردم را در همانروز بر آورده كنى و به فردا نيندازى! آن حاجاتى را كه أعوان و كارمندان تو خسته مى‌شوند و نمى‌توانند همانروز انجام دهند؛ يا غالباً براى آنها مشكل است كه پس از كارهاى زياد مردم به آنها مراجعه كنند، و دوست دارند به فردا و پس فردا بيندازند و مردم را از امروز به فردا و پس فردا حوالت كنند، آنها را خودت انجام بده! أعوان تو خسته مى‌شوند؛ نبايد بگذارى خسته بشوند؛ و اگر خسته شدند بايد خودت انجام بدهى؛ و مبادا حاجات مردم را از روز مراجعه به تأخير بيندازى! و كار هر روز را همانروز انجام بده، زيرا هر روزى ظرف براى عمل آنروز و حاجت آنروز است؛ فردا ظرف ديگرى است و مظروف ديگرى دارد».

فقيه حاكم شرع بايد نفيس‌ترين أوقات را براى عبادت خود قرار دهد

وَ اجْعَلْ لِنَفْسِكَ فِيمَا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ اللَهِ أَفْضَلَ تِلْكَ الْمَوَاقِيتِ، وَ أَجْزَلَ تِلْكَ الاقْسَامِ؛ وَ إنْ كَانَتْ كُلُّهَا لِلَّهِ إذَا صَلَحَتْ فِيهَا النِّيَّةُ وَ سَلِمَتْ مِنْهَا الرَّعِيَّةُ.

«بهترين و با فضيلت‌ترين أوقات را از تمام اين أوقاتى كه براى مردم مصرف مى‌كنى آنوقتى قرار ده كه خودت ما بين خود و خدا خلوت دارى! جزيل‌ترين و با فضيلت‌ترين أوقات را آن وقت قرار بده؛ اگرچه همه اين وقتها مال خداست و همه اين كارها مال اوست، اگر نيّت صالح باشد و رعيّت در سلامت به سر ببرند؛ وليكن آن وقتى را كه مى‌خواهى ميان خود و خدا به راز و نياز مشغول باشى بايد پاكيزه‌ترين أوقات تو باشد.»

ببينيد چقدر مطلب را عالى بيان مى‌كند! مى‌فرمايد: تو تمام أوقاتت را صرف مردم مى‌كنى؛ و به عنوان اينكه فقيهم، فتوى مى‌دهم، مدرّسم، درس مى‌دهم، مسائل مردم را پاسخ مى‌دهم، شهريّه قسمت مى‌كنم، بايد به أمر مردم رسيدگى كنم و جواب كتبى استفتائات مردم را بدهم؛ اگر جواب‌