«پس رسول خدا اين معنى را، يعنى كيفيّت نزول جبرئيل و مُلك بنى اميّه و داستان رؤيت و خلسه‌اى كه رسول خدا بر روى منبر به اين كيفيّت ديد، سِرّاً به علىّ و أهل بيتش فرمود.»

آنگاه حضرت صادق عليه السّلام به متوكّل مى‌فرمايد:

مَا خَرَجَ وَ لَا يَخْرُجُ مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ إلَى قِيَامِ قَآئِمِنَا أَحَدٌ لِيَدْفَعَ ظُلْمًا أَوْ يَنْعَشَ حَقًّا إلَّا اصْطَلَمَتْهُ الْبَلِيَّةُ وَ كَانَ قِيَامُهُ زِيَادَةً فِى مَكْرُوهِنَا وَ شِيعَتِنَا

. «خارج نشده است و خارج نميشود از ما أهل البيت تا قيام قائم ما أحدى، تا كه ظلمى را براندازد يا حقّى را برافرازد، مگر اينكه بليّه و شدّت و مصائب او را مى‌كوبد و از پا در مى‌آورد و قيام او موجب زيادى در گرفتارى و ناراحتيهاى ما و شيعيان ما خواهد شد.»

اين بود داستانى كه در مقدّمه «صحيفه سجّاديّه» تا اينجا بيان مى‌نمايد؛ و بعد شروع ميكند در أبواب صحيفه و سپس به ذكر أدعيه مى‌پردازد.

شاهد ما در همين عبارت حضرت بود كه فرمود:

مَا خَرَجَ وَ لَا يَخْرُجُ مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ ...

و اين عبارت دلالت مى‌كند بر اينكه اگر كسى از ما أهل بيت به عنوان إمامت قصد خروج داشته باشد با شكست مواجه خواهد شد؛ و تا قيام قائم آل محمّد كه ظهور خواهد نمود اين حكم إدامه دارد. و ظهور اختصاص به حضرت قائم دارد و تا آن زمان هر كس از ما أهل بيت خروج كند، اين خروج در برابر خروج قائم ما خواهد بود و موجب زيادى مصائب و مصيبت ما خواهد شد. و در اين روايت، دلالتى بر عدم جواز تشكيل حكومت إسلامى در زمان غيبت و بيعت با حاكم شرعى آن نيست.

و خلاصه نميتوان بواسطه اين روايت، از أدلّه حكومت ولىّ فقيه كه از خود آن بزرگواران بدست ما رسيده است دست برداشت و مردم را بدون سرپرست و زعيم شرعىّ همچون‌هَمَجٌ رَعاع، در دست يهود و نصارى و حكّام‌