جواب مردى كه اين قسم به مأمون پاسخ داد بسيار منطقى و صحيح بود؛ زيرا در پوششى از كنايه و لفّافه براى او روشن كرد كه اگر اين شخص خيلى عادل و از همه استوارتر است و مقتضاى عدل شما هم اينست كه عدالت به همه رعيّت قسمت بشود، بنابراين او را به همه جا بفرستيد، تا ما هم از شرّش راحت بشويم؛ زيرا سهم ما بيش از سه سال نيست!

اين مطلب ما را متوجّه مسؤوليّت خود خواهد نمود. و اشتباهاتى را كه تا كنون مرتكب مى‌شديم بايد بر طرف نمائيم و به دستورات أمير المؤمنين عليه السّلام كه تا كنون بيان شده است عمل كنيم. و همانطور كه بزرگان از علماء متّقى ما بدان عمل مى‌نمودند، عمل نمائيم و منهاج خود را عوض كنيم؛ و إلّا بين أفعال ما و أفعال همچون مأمونى كه حاكم بر مسلمين بوده است از نقطه نظر محتوى و خارج تفاوتى نخواهد بود و نتيجه بسيار ناگوارى مترتّب خواهد شد.[١]

[١] - شيخ هادى كاشف الغطاء در« مستدرك نهج البلاغة» طبع بيروت، ص ١٧٣ و ص ١٧٤ گويد:

\iُ وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: الْعَامِلُ بِالظُّلْمِ وَ الرَّاضِى بِهِ وَ الْمُعِينُ لَهُ عَلَيْهِ شُرَكَآءُ ثَلَاثَة\E

. و در ص ١٨٦ گويد: و

\iُ قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: بِالرَّاعِى تَصْلَحُ الرَّعِيَّةُ، وَ بِالدُّعَآء تُصْرَفُ الْبَلِيَّة\E

. و در ص ١٨٧ گويد:

\iُ وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَوْمُ الْعَدْلِ عَلَى الظَّالِمِ أَشَدُّ مِنْ يَوْمِ الْجَوْرِ عَلَى الْمَظْلُومِ.\E