وَ قالَ عَبْدُ اللَهِ بْنُ الْمُقَفَّعِ فى «الْيَتيمَة»: إيّاكَ إذا كُنْتَ والِيًا أنْ يَكونَ مِنْ شَأْنِكَ حُبُّ الْمَدْحِ وَ التَّزْكيَةِ، وَ أنْ يَعْرِفَ النّاسُ ذَلِكَ مِنْكَ! فَتَكونَ ثُلْمَةً مِنَ الثُّلَمِ يَقْتَحِمونَ عَلَيْكَ مِنْها، وَ بابًا يَفْتَتِحونَكَ مِنْهُ، وَ غيبَةً يَغْتابونَكَ بِها وَ يَسْخَرونَ مِنْكَ لَها. وَ اعْلَمْ: أنَّ قابِلَ الْمَدْحِ كَمادِحِ نَفْسِهِ، وَ أنَّ الْمَرْءَ جَديرٌ أنْ يَكونَ حُبُّهُ الْمَدْحَ هُوَ الَّذى يَحْمِلُهُ عَلَى رَدِّهِ، فَإنَّ الرّآدَّ لَهُ مَمْدوحٌ وَ الْقابِلَ لَهُ مَعيبٌ.[١]

عبد الله بن مقفّع گفته است: مبادا اگر تو به ولايتى برسى، دوست داشته باشى كه مردم تو را مدح و تزكيه كنند! يعنى تو را بستايند و در بيان مقالات و نوشته‌ها و خطبه‌هاى خود، تو را از عيوب مبرَّى بدارند. (مدح يعنى تعريف كردن از اينكه والى چنين و چنان است، اين طور خدمت مى‌كند و أمثال اينها. تزكيه يعنى عيب‌هاى تو را در بين مردم حسن جلوه دهند، در حاليكه در نزد خود عيب و گناه دارى؛ كذب دارى، حقّ مردم را مى‌برى، دروغ مى‌گوئى، به عنوان دروغ مصلحت‌آميز توريه مى‌كنى؛ تمام اينها گناه است ولى آنها مى‌گويند: نه، اينها امورى است كه براى والى لازم است. مثلًا مى‌گويند: والى چگونه با يك جمعيّت كثير برخورد كند؟! لابدّ است در اين موارد به جهت ضرورت و جبر زندگى دست به بعضى از كارها بزند، و اين براى والى يك أمر طبيعى است.)

مبادا تو اينطور باشى! مبادا اينكه مردم بدانند و بفهمند كه دوست دارى تو را مدح و تزكيه كنند! اگر اين طور بشود در خودت و نفست سوراخ و شكافى خواهد بود از سوراخ ها و شكافها؛ و مردم از اين شكاف بر نفس تو وارد

[١] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٤