ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ١٢٤
روايات و نصايح متقنه در مذّمت حبّ جاه و خودپسندى و مدح مردم
همچنين ابن أبى الحديد در شرح همين خطبه گويد:
قالَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ: لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِى قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ كِبْر
[١] «رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود: در بهشت داخل نمىشود آن كسى كه در دلش به اندازه سنگينى يك دانه تكبّر وجود داشته باشد.»
وَ قَالَ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ (وَ سَلَّمَ): لَوْلَا ثَلاثٌ مُهْلِكَاتٌ لَصَلُحَ النَّاسُ: شُحٌّ مُطَاعٌ، وَ هَوًى مُتَّبَعٌ، وَ إعْجَابُ الْمَرْء بِنَفْسِهِ
.[٢]
«رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود: اگر سه چيز نبودند كه اينها مردم را به هلاكت بيفكنند، همه مردم به صلاح در مىآمدند: يكى حرص است؛ آن حرصى كه در باطن إنسان است و مُطاع است. يعنى إنسان از آن حرص تبعيّت و فرمانبردارى مىكند؛ حرصى كه آمر و فرمانده در وجود خود اوست. و يكى هواى نفس است در صورتى كه از او متابعت بشود. و يكى هم اينكه إنسان خودش را بزرگ بپندارد و كارهايش موجب عُجب و شگفت او بشود.»
نيز مىگويد: رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود:
احْثُوا فِى وُجُوهِ المَدَّاحِينَ التُّرَاب
.[٣]
«اگر كسى در برابر شما شروع به مدح و تعريف شما نمود در چهره او خاك بپاشيد». وَ كانَ يُقالُ: إذا سَمِعْتَ الرَّجُلَ يَقولُ فيكَ مِنَ الْخَيْرِ ما لَيْسَ فيكَ، فَلا تَأْمَنْ أنْ يَقولَ فيكَ مِنَ الشَّرِّ ما لَيْسَ فيكَ.[٤]
«گفته شده: اگر شنيدى كسى درباره تو چيزهاى خوبى را بگويد كه در تو نيست، إيمن مباش از اينكه درباره تو بگويد چيزهاى بدى را كه در تو نيست
». وَ كانَ يُقالُ: لا يَغْلِبَنَّ جَهْلُ غَيْرِكَ بِكَ، عِلْمَكَ بِنَفْسِكَ.[٥]
«گفته شده: تو كه از خود و علم خود و نفس خود اطّلاع دارى و مقدار و
[١] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٣
[٢] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٣
[٣] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٣
[٤] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٣
[٥] - همان مصدر، ص ١ ٠ ٣