، إجمالًا حقوق والى را بر رعيّت و حقوق رعيّت را بر والى بيان مى‌كند. و حقوق رعيّت بر والى سه چيز است: يكى حفظ جان و مال و ناموس و عِرض (آبرو). دوّم آزادى در روش و سلوك و آداب. سوّم رسيدگى به ما يحتاج آنها از سلامتى و صحّت و بهداشت و منزل و غذا و رفع فقر و مسكنت و عُسرت؛ و همچنين ما يحتاج آنها از امور معنوى مثل سلامت روح و نفس و إيمان و حفظ معتقدات و خواهشهاى معنوى و روحى، و تسهيلات در معابد و مساجد و عبادات، و بطور كلّى تسهيل در دسترسى به فرهنگ أصيل إسلام (كه تمام اينها در ما يحتاج امور مادّى و معنوى گنجانده شده است و بحث اينها إن شآء الله خواهد آمد) و بر عهده والى است كه نسبت به رعيّت رعايت كند.

حضرت مى‌فرمايد: من محتاجم به اينكه: مرا نصيحت كنيد و به من كمك نمائيد

! فَأَجَابَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ بِكَلامٍ طَوِيلٍ يُكْثِرُ فِيهِ الثَّنَآءَ عَلَيْهِ وَ يَذْكُرُ سَمْعَهُ وَ طَاعَتَهُ لَهُ.

«خطبه حضرت كه بدينجا رسيد، يكى از أصحاب برخاست و با كلام و گفتار طويلى شروع كرد به ثناء گفتن بر آن حضرت و آمادگى خود را در إطاعت از آن حضرت و شنوائى در فرامين و دستورات آن حضرت».

پاسخ حضرت به كسى كه برخاست و بعد از شكر و سپاس طويل، إطاعت خود را بيان كرد

فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: إنَّ مِنْ حَقِّ مَنْ عَظُمَ جَلالُ اللَهِ سُبْحَانَهُ فِى نَفْسِهِ، وَ جَلَّ مَوْضِعُهُ مِنْ قَلْبِهِ، أَنْ يَصْغُرَ عِنْدَهُ لِعِظَمِ ذَلِكَ كُلُّ مَا سِوَاهُ.

«سپس حضرت فرمود: آن كسى كه جلال پروردگار در نفس او به عظمت فرود آمده و جلال پروردگار را به عظمت إدراك كرده است (موضع و موقع عظمت پروردگار را در قلب خود يافته است) حقّ اين است كه ما سواى پروردگار در نزد او صغير جلوه كند، و ديگر با وجود عظمت و جلال پروردگار و كبريائيّت و قدرت و عظمت او كه در قلبش فرود آمده است، كس ديگرى بزرگ‌