كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٣٠٦ - ٢ بحث حكمى

جواهر[١] از طرق اماميه در حدّ تواتر روايت داريم كه بر حرمت سحر دلالت دارد. بر فرض هم كه متواتر نباشد روايات متعددى وارد شده است كه در ميان آنها روايات صحيح و معتبر وجود دارد و همين در اثبات حرمت عمل سحر كافى است:

روايت معتبره سكونى از امام صادق (ع) از پدر بزرگوارش از رسول اعظم (ص):

ساحر المسلمين يقتل وساحر الكفار لا يقتل، قيل يا رسول الله لِم لا يقتل ساحر الكفار؟ قال: «لأنّ الشرك أعظم من السحر، لأنّ السحر والشرك مقرونان».[٢]

البته در باب حدود روايات متعددى وجود دارد مبنى بر اينكه حدّ شرعى جادوگرى قتل است و اگر سحر حرام نباشد وجهى ندارد كه داراى حدّ شرعى قتل باشد كه بالاترين نوع حدّ است نسبت به تازيانه و مانند آن.

صحيحه حضرت عبدالعظيم الحسنى از امام نهم (ع) در ذكر گناهان كبيره كه دهمين مورد را سحر دانسته و مى‌فرمايد:

«والسحر لأنّ الله عزّ وجلّ يقول: وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنْ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ».[٣]

روايت نصر بن قابوس از امام رضا (ع):

«المنجّم ملعون، والكاهن ملعون، والساحر ملعون، والمغنّية ملعونة، ومن آواها ملعون، وآكل كسبها ملعون».[٤]

نتيجه: اصل حرمت سحر جاى بحث نيست و از قطعيات است.

حكم عقل: صاحب‌ جواهر مسأله اعتبار و ملاحظات عقلى را هم به عنوان مؤيد و بازوى تقويت‌كننده روايات آورده و در بيان ادراك عقلى چنين آورده:

ضرورة كونه منبع فساد مورث الشك في كثير من آيات الله، وموهم للشركة مع‌

[١]. جواهر الكلام، ج ٢٢، ص ٧٥.

[٢]. وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ١٤٦، ح ٢.

[٣]. همان، ج ١٥، ص ٣١٩، ح ٢.

[٤]. همان، ج ١٧، ص ١٤٣، ح ٧.