گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٦ - ٥/ ٤ نهى از اختلاف در قرائت

٤١٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: [در روز قيامت‌] فرمان داده مى‌شود كه مردانى را به سوى آتش ببرند.

خداوند پر شكوه به مالك‌[١] مى‌فرمايد: «به آتش بگو:... زبان‌هاى آنها را نسوزان؛ چرا كه آنان زياد قرآن تلاوت مى‌كردند».

نگهبان آتش به آنان مى‌گويد: اى بدبخت‌ها! مگر چگونه بوده‌ايد؟

آنان مى‌گويند: ما براى غير خداى متعال كار مى‌كرديم. پس به ما گفته شد كه:

پاداش خود را از همان كسى بگيريد كه برايش كار كرده‌ايد.[٢]

٥/ ٤ نهى از اختلاف در قرائت‌

٤١٨. تفسير الطبرى‌- به نقل از عبد اللَّه بن مسعود-: در باره سوره‌اى از قرآن، جرّ و بحثمان شد. مى‌گفتيم: سى و پنج آيه يا سى و شش آيه است؟ نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتيم و ديديم كه على عليه السلام در حال سخن گفتن با ايشان است. گفتيم: در باره قرائت، اختلاف پيدا كرده‌ايم. چهره پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سرخ شد و فرمود: «همانا آنان را كه پيش از شما نابود شدند، اختلافشان نابودشان كرد». سپس به آرامى، با على عليه السلام، سخن گفت و على عليه السلام به ما فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به شما دستور مى‌دهد كه همان گونه كه آموزش ديده‌ايد، بخوانيد».[٣]

---

[١]. مالك، نام نگهبان دوزخ است.

[٢].

يُؤمَرُ بِرِجالٍ إلَى النّارِ، فَيَقولُ اللَّه جَلَّ جَلالُهُ لِمالِكٍ: قُل لِلنّارِ: ... ولا تُحرِقي لَهُم ألسُناً فَقَد كانوا يُكثِرونَ تِلاوَةَ القُرآنِ، قالَ: فَيَقولُ لَهُم خازِنُ النّارِ: يا أشقِياءُ، ما كانَ حالُكُم؟ قالوا: كُنّا نَعمَلُ لِغَيرِ اللَّهِ تَعالى‌، فَقيلَ لَنا: خُذوا ثَوابَكُم مِمَّن عَمِلتُم لَهُ‌ ( علل الشرائع: ص ٤٦٦ ح ١٨، ثواب الأعمال: ص ٢٦٦ ح ١).

[٣].

تَمارَينا في سورَةٍ مِنَ القُرآنِ، فَقُلنا: خَمسٌ وثَلاثونَ، أو سِتٌّ وثَلاثونَ آيَةً، قالَ: فَانطَلَقنا إلى‌ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله فَوَجَدنا عَلِيّاً يُناجيهِ، قالَ: فَقُلنا: إنّا اختَلَفنا فِي القِراءَةِ، قالَ: فَاحمَرَّ وَجهُ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، وقالَ: إنَّما هَلكَ مَن كانَ قَبلَكُم بِاختِلافِهِم بَينَهُم. قالَ: ثُمَّ أسَرَّ إلى‌ عَلِيٍّ شَيئاً، فَقالَ لَنا عَلِيٌّ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله يَأمُرُكُم أن تَقرَؤوا كَما عُلِّمتُم‌ ( تفسير الطبرى: ج ١ ص ١٢، مسند ابن حنبل: ج ١ ص ٢٢٦ ح ٨٣٢).