گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٣ - ج - آنچه به عدم حرمت فراموش كردن قرآن، اشاره دارد

ب- آنچه به حرمت فراموش كردن قرآن، اشاره دارد

٣٠٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آگاه باشيد كه هر كس قرآن را ياد بگيرد و سپس از يادش برود، در روز قيامت، خدا را با دستان بسته ملاقات مى‌كند و خداوند عز و جل به ازاى هر آيه [ى فراموش شده‌] از آن، مارى را بر او مسلّط مى‌گردانَد كه تا آتش [دوزخ‌] همراه او باشد، مگر آن كه خدا او را بيامرزد.[١]

٣٠٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مزدهاى امّتم [در قيامت‌] حتّى [مزد] خاشاكى كه فردى از مسجد بيرون مى‌برد، به من نمايانده شد. همچنين گناهان امّتم به من نشان داده شد. پس گناهى بزرگ‌تر از اين نديدم كه مردى، سوره‌اى يا آيه‌اى از قرآن را حفظ كرده باشد و سپس آن را فراموش كند.[٢]

ج- آنچه به عدم حرمت فراموش كردن قرآن، اشاره دارد

٣٠٦. الكافى‌- به نقل از سعيد بن عبد اللَّه اعرَج-: از امام صادق عليه السلام در باره مردى پرسيدم كه قرآن مى‌خواند [و حفظ مى‌كند] و سپس فراموش مى‌كند. سپس دو باره آن را مى‌خواند [و حفظ مى‌كند] و باز فراموش مى‌كند. آيا بر او در اين فراموشى، گناهى است؟ فرمود: خير.[٣]

---

[١].

ألا ومَن تَعَلَّمَ القُرآنَ ثُمَّ نَسِيَهُ، لَقِيَ اللَّهَ يَومَ القِيامَةِ مَغلولًا، يُسَلِّطُ اللَّهُ عز و جل عَلَيهِ بِكُلِّ آيَةٍ مِنهُ حَيَّةً تَكونُ قَرينَتَهُ إلَى النّارِ، إلّاأن يَغفِرَ اللَّهُ لَهُ‌ ( كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ٤ ص ١٢ ح ٤٩٦٨، الأمالى، صدوق: ص ٥١٣ ح ٧٠٧).

[٢].

عُرِضَت عَلَيَّ اجورُ امَّتي حَتَّى القَذاةُ يُخرِجُهَا الرَّجُلُ مِنَ المَسجِدِ، وعُرِضَت عَلَيَّ ذُنوبُ امَّتي، فَلَم أرَ ذَنباً أعظَمَ مِن سورَةٍ مِنَ القُرآنِ أو آيَةٍ اوتِيَها رَجُلٌ ثُمَّ نَسِيَها ( سنن الترمذى: ج ٥ ص ١٧٨ ح ٢٩١٦، سنن أبى داوود: ج ١ ص ١٢٦ ح ٤٦١).

[٣].

سَأَلتُ أبا عَبدِاللَّهِ عليه السلام عَنِ الرَّجُلِ يَقرَأُ القُرآنَ ثُمَّ يَنساهُ ثُمَّ يَقرَؤُهُ ثُمَّ يَنساهُ، أَ عَلَيهِ فيهِ حَرَجٌ؟ فَقالَ: لا ( الكافى: ج ٢ ص ٦٣٣ ح ٢٤، وسائل الشيعة: ج ٤ ص ٨٤٦ ح ٧٧١٦).