گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٦ - ح - قرائت با صداى خوش

و هر گاه به آيه‌اى رسيدى كه در آن از بهشت ياد شده است، درنگ كن و از خداوند عز و جل بهشت را درخواست كن، و نيز هر گاه به آيه‌اى برخوردى كه در آن از آتش ياد شده است، درنگ كن و از دوزخ، به خدا پناه ببر.[١]

٣٦٧. امام صادق عليه السلام‌- در معناى ترتيل-: ترتيل به اين معناست كه در آن، درنگ كنى و آن را با صوت خوش بخوانى.[٢]

ح- قرائت با صداى خوش‌

٣٦٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: قرآن را با صداهايتان زيبا گردانيد؛ زيرا صداى خوب، بر زيبايى قرآن مى‌افزايد.[٣]

٣٦٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: قرآن را با صداهايتان زينت بخشيد.[٤]

٣٧٠. تفسير القمّى: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه نيمه شب قرآن مى‌خواند، به خاطر صداى خوشش، قريش به او گوش مى‌دادند.[٥]

٣٧١. امام صادق عليه السلام: على بن الحسين (زين العابدين)- كه درودهاى خدا بر او باد- خوش‌صداترينِ مردم در خواندن قرآن بود، به طورى كه وقتى سقّاها از درِ خانه او مى‌گذشتند، مى‌ايستادند و به صداى قرآن خواندن وى گوش مى‌دادند. باقر عليه السلام نيز خوش‌صداترينِ مردم بود.[٦]

---

[١].

إنَّ القُرآنَ لا يُقرَأُ هَذرَمَةً ولكِن يُرَتَّلُ تَرتيلًا، فَإِذا مَرَرتَ بِآيَةٍ فيها ذِكرُ الجَنَّةِ فَقِف عِندَها، وسَلِ اللَّهَ عز و جل الجَنَّةَ، وإذا مَرَرتَ بِآيَةٍ فيها ذِكرُ النّارِ فَقِف عِندَها، وتَعَوَّذ بِاللَّهِ مِنَ النّارِ ( الكافى: ج ٢ ص ٦١٧ ح ٢ وص ٦١٨ ح ٥، مجمع البيان: ج ١٠ ص ٥٦٩).

[٢].

هُوَ أن تَتَمَكَّثَ فيهِ، وتُحَسِّنَ بِهِ صَوتَكَ‌ ( مجمع البيان: ج ١٠ ص ٥٦٩، بحار الأنوار: ج ٨٥ ص ٨).

[٣].

حَسِّنُوا القُرآنَ بِأَصواتِكُم؛ فَإِنَّ الصَّوتَ الحَسَنَ يَزيدُ القُرآنَ حُسناً ( عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ٢ ص ٦٩ ح ٣٢٢، بحار الأنوار: ج ٧٩ ص ٢٥٥ ح ٤).

[٤].

زَيِّنُوا القُرآنَ بِأَصواتِكُم‌ ( سنن أبى داوود: ج ٢ ص ٧٤ ح ١٤٦٨، سنن ابن ماجة: ج ١ ص ٤٢٦ ح ١٣٤٢).

[٥].

كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله إذا تَهَجَّدَ بِالقُرآنِ، تَسمَعُ لَهُ قُرَيشٌ بِحُسنِ صَوتِهِ‌ ( تفسير القمّى: ج ٢ ص ٢٠، بحار الأنوار: ج ١٨ ص ٥١ ح ٢).

[٦].

كانَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِ، أحسَنَ النّاسِ صَوتاً بِالقُرآنِ، وكانَ السَّقّاؤونَ يَمُرّونَ‌ فَيَقِفونَ بِبابِهِ يَسمَعونَ قِراءَتَهُ، وكانَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام أحسَنَ النّاسِ صَوتاً ( الكافى: ج ٢ ص ٦١٦ ح ١١، بحار الأنوار: ج ٤٦ ص ٧٠ ح ٤٥).