٣٩٠. امام صادق عليه السلام: هر گاه به آيه‌اى رسيدى كه در آن از بهشت ياد شده است، درنگ كن و از خداوند، بهشت را بخواه، و هر گاه به آيه‌اى رسيدى كه در آن از آتش، ياد شده است، درنگ كن و از آتش به خدا پناه ببر.[٢]

٣٩١. امام صادق عليه السلام: شايسته است كسى كه قرآن مى‌خواند، چون به آيه‌اى از قرآن مى‌رسد كه در آن، درخواست يا بيم‌دهى است، خير آنچه را اميد دارد، از خدا درخواست كند و ايمن ماندن از آتش و عذاب را از او بخواهد.[٣]

و- جواب دادن‌

٣٩٢. شعب الإيمان‌- به نقل از ابو هريره-: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه آيه: «آيا چنين [خدايى‌] نمى‌تواند مردگان را زنده گرداند»[٤] را مى‌خواند، مى‌فرمود: «چرا!».[٥]

٣٩٣. مجمع البيان‌- به نقل از جابر بن عبد اللَّه-: چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [سوره‌] «الرحمان» را براى مردم خواند، ساكت ماندند و چيزى نگفتند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «جنّيان، بهتر از شما پاسخ گفتند. هنگامى كه آيه: «پس كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارتان را انكار

[١].

كُنتُ أقومُ مَعَ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لَيلَةَ التَّمامِ، فَكانَ يَقرَأُ سورَةَ البَقَرَةِ وآلَ عِمرانَ وَالنِّساءَ، فَلا يَمُرُّ بِآيَةٍ فيها تَخَوُّفٌ إلّادَعَا اللَّهَ وَاستَعاذَ، ولا يَمُرُّ بَآيَةٍ فيهَا استِبشارٌ إلّادَعَا اللَّهَ ورَغِبَ إلَيهِ‌ ( مسند ابن حنبل: ج ٩ ص ٣٨١ ح ٢٤٦٦٣ وص ٤٣١ ح ٢٤٩٢٩، السنن الكبرى: ج ٢ ص ٤٣٩ ح ٣٦٨٨).

[٢].

إذا مَرَرتَ بِآيَةٍ فيها ذِكرُ الجَنَّةِ فَقِف عِندَها، وسَلِ اللَّهَ الجَنَّةَ، وإذا مَرَرتَ بِآيَةٍ فيها ذِكرُ النّارِ فَقِف عِندَها، وتَعَوَّذ بِاللَّهِ مِنَ النارِ ( الكافى: ج ٢ ص ٦١٧ ح ٢، مجمع البيان: ج ١٠ ص ٥٦٩).

[٣].

يَنبَغي لِمَن يَقرَأُ القُرآنَ إذا مَرَّ بِآيَةٍ مِنَ القُرآنِ فيها مَسأَلَةٌ أو تَخويفٌ أن يَسأَلَ اللَّهَ عِندَ ذلِكَ خَيرَ ما يَرجو، ويَسأَلَهُ العافِيَةَ مِنَ النّارِ ومِنَ العَذابِ‌ ( الكافى: ج ٣ ص ٣٠١ ح ١، تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٢٨٦ ح ١١٤٧).

[٤]. قيامت: آيه ٤٠.

[٥].

إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كانَ إذا قَرَأَ« أَ لَيْسَ ذلِكَ بِقادِرٍ عَلى‌ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى‌» قالَ: بَلى‌ ( شُعب الإيمان: ج ٢ ص ٣٧٧ ح ٢٠٩٦. نيز، ر. ك: ح ٢٠٩٧- ٢١٠٠).