٦٧. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من سفارش كرد و فرمود كه چون او را به خاك سپردم، از خانه‌ام بيرون نروم تا اين كه كتاب خدا را گرد آورم؛ چرا كه آن، در برگ‌هاى درخت خرما و استخوان‌هاى شانه شتر، نوشته شده بود.[١]

٦٨. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود: «به زودى، گروه‌هايى از امّتم در باره تو به كج‌راهه مى‌روند و مى‌گويند:" پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كه چيزى بر جاى ننهاد. پس على را در چه چيز، وصى قرار داد؟". آيا كتاب پروردگارم، برترين چيزها بعد از خداوند عز و جل نيست [كه آن را از جانب خود، بر جا مى‌گذارم‌]؟! سوگند به آن كه مرا به حق فرستاد، اگر آن را به درستى گردآورى نكنى، ديگر هرگز گردآورى نخواهد شد». بنا بر اين، خداوند عز و جل، اين كار را تنها به من اختصاص داد، نه هيچ صحابىِ ديگرى.[٢]

٣/ ٣ گردآورى قرآن توسّط على (ع) به فرمان پيامبر (ص)

٦٩. امام على عليه السلام: چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از دنيا رفت، سوگند خوردم (/ عهد بستم) كه ردايم را از دوشم بر ندارم تا اين كه آنچه را ميان دو لوح است، گرد آورم. بنا بر اين، ردايم را بر دوشم ننهادم تا اين كه قرآن را جمع‌آورى كردم.[٣]

[١].

إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله قالَ لي وأوصاني: أن إذا وارَيتُهُ في حُفرَتِهِ، لا أخرُجَ مِن بَيتي حَتّى‌ اؤَلِّفَ كِتابَ اللَّهِ، فَإِنَّهُ في جَرائِدِ النَّخلِ وفي أكتافِ الإِبِلِ‌ ( تفسير العيّاشى: ج ٢ ص ٦٦ ح ٧٦، الاختصاص: ص ١٨٦).

[٢].

إنَّ رَسولَ اللَّهِ قالَ لي:« سَيَفتَتِنُ فيكَ طَوائِفُ مِن امَّتي فَيَقولونَ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لَم يُخَلِّف شَيئاً، فَبِماذا أوصى‌ عَلِيّاً؟ أوَ لَيسَ كِتابُ رَبّي أفضَلَ الأَشياءِ بَعدَ اللَّهِ عز و جل؟! وَالَّذي بَعَثَني بِالحَقِّ لَئِن لَم تَجمَعهُ بِإِتقانٍ لَم يُجمَع أبَداً»، فَخَصَّنِيَ اللَّهُ عزّوجلّ بِذلِكَ مِن دونِ الصَّحابَةِ ( الخصال: ص ٥٧٩ ح ١، بحار الأنوار: ج ٣١ ص ٤٤٤ ح ٢).

[٣].

لَمّا قُبِضَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله أقسَمتُ- أو حَلَفتُ- ألّا أضَعَ رِدائي عَلى‌ ظَهري حَتّى‌ أجمَعَ ما بَينَ‌ اللَّوحَينِ، فَما وَضَعتُ رِدائي عَلى ظَهري حَتّى‌ جَمَعتُ القُرآنَ‌ ( حلية الأولياء: ج ١ ص ٦٧، سير أعلام النبلاء: ج ١٤ ص ٢٢).