گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - خداى جهان در نگاه قرآن

٢- ١. معارف بنيادين‌

خداى جهان در نگاه قرآن‌

خداى جهان در نگاه قرآن، در مقايسه با همه تأمل‌ها و ژرف‌انديشى‌هاى بشرى در زمينه مبدأ عالم، تفاوتى چشمگير دارد. خداى قرآن، آن ذات يگانه واجد همه كمالات هستى و پيراسته از همه نقايص و خصايص موجودات مادى و امكانى است:

«وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌.[١]

نام‌هاى نيكو براى خداوند است».

او در عين قرب وجودى و احاطه قيومى، برتر از تخيل تنگ‌مايه بشرى است.

او هم آفريدگار، و هم مدبّر همه هستى است و جهان وجود، جلوه‌نمايى خويش را آنْ به آنْ از او مى‌گيرد:

«كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ‌.

او در هر روزى، مقامى دارد».

افعال او، اهدافى حكيمانه دارند و بر اساس فيض، رحمت و حق صورت مى‌بندند:

«أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ما خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ.[٢]

آيا در درون خود نينديشيده‌اند كه خدا، آسمان‌ها و زمين و آنچه را ميان آنهاست جز به حق نيافريده است؟».

«وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً.[٣]

و بخشايش پروردگارت [از كسى‌] بازداشته نيست».

[١]. اعراف: آيه ١٨٠.

[٢]. روم: آيه ٨.

[٣]. اسرا: آيه ٢٠.