گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩١ - ه - پناه بردن به خدا يا درخواست كردن از او

٣٨٧. امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه اين آيه: «و در هيچ كارى نيستى و از سوى او (خدا) هيچ‌ [آيه‌اى‌] از قرآن نمى‌خوانى و هيچ كارى نمى‌كنيد، مگر اين كه ما بر شما گواهيم، آن گاه كه بِدان مبادرت مى‌ورزيد، و هم‌وزن ذرّه‌اى، نه در زمين و نه در آسمان، از پروردگار تو پنهان نيست و نه كوچك‌تر و نه بزرگ‌تر از آن، چيزى نيست، مگر اين كه در كتابى روشن [درج شده‌] است»[١] را مى‌خواند، زار زار مى‌گريست.[٢]

٣٨٨. امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جوانانى از انصار رسيد و فرمود: «مى‌خواهم برايتان قرآن بخوانم. پس هر كه گريست، بهشتى است». آن گاه، آخر سوره زُمَر را خواند:

«و كسانى كه كافر شده، گروه گروه به سوى جهنّم رانده مى‌شوند»[٣] تا پايان سوره.

همه گريستند، به جز يك جوان كه گفت: اى پيامبر خدا! خودم را به گريه زدم؛ امّا از چشمم اشكى نيامد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «دوباره برايتان مى‌خوانم. كسى هم كه وانمود به گريستن كند، بهشتى خواهد بود». و دوباره خواند. همگى گريستند و آن جوان هم وانمود به گريستن كرد. پس همگى بهشتى شدند.[٤]

ه- پناه بردن به خدا يا درخواست كردن از او

٣٨٩. مسند ابن حنبل‌- به نقل از عايشه-: تمام شب را با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيدار مى‌ماندم. ايشان سوره بقره و آل عمران و نساء را مى‌خواند و به هر آيه‌اى مى‌رسيد كه در آن، بيم [و

---

[١]. يونس: آيه ٦١.

[٢].

كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله إذا قَرَأَ هذِهِ الآيَةَ:« وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرَ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ» بَكى‌ بُكاءً شَديداً ( مجمع البيان: ج ٥ ص ١٨٠).

[٣]. زمر: آيه ٧١.

[٤].

إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله أتى‌ شَباباً مِنَ الأَنصارِ فَقالَ: إنّي اريدُ أن أقرَأَ عَلَيكُم، فَمَن بَكى‌ فَلَهُ الجَنَّةُ، فَقَرَأَ آخِرَ الزُّمَرِ:« وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى‌ جَهَنَّمَ زُمَراً» إلى‌ آخِرِ السّورَةِ، فَبَكَى القَومُ جَميعاً إلّاشابٌّ، فَقالَ: يا رَسولَ اللَّهِ، قَد تَباكَيتُ فَما قَطَرَت عَيني، فَقالَ: إنّي مُعيدٌ عَلَيكُم، مَن تَباكى‌ فَلَهُ الجَنَّةُ، قالَ: وأعادَ عَلَيهِم، فَبَكَى القَومُ، وتَباكَى الفَتى‌ فَدَخَلُوا الجَنَّةَ جَميعاً ( ثواب الأعمال: ص ١٩٢ ح ١، الأمالى، صدوق: ص ٦٣٨ ح ٨٦٠).