گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٢ - ١/ ٤ آموختن قرآن به فرزند

او مى‌گويد: تو كيستى؟

قرآن مى‌گويد: «من، همان كسى هستم كه دوستش مى‌داشتى و خوش نداشتى كه از تو جدا شود؛ همان كه تو را به سوى خود مى‌كِشيد و به خويش، نزديكت مى‌كرد».

مسلمان مى‌گويد: نكند تو قرآنى؟!

پس قرآن، او را به پيشگاه پروردگارش مى‌بَرَد و [فرمان‌] پادشاهى به دست راستش و [فرمانِ‌] جاودانگى به دست چپش داده مى‌شود و بر سرش، آرامش نهاده مى‌شود، و به پدر و مادر او نيز دو جامه پوشانده مى‌شود كه ارزش آن دو، با چند برابر دنيا هم برابرى نمى‌كند. آن دو مى‌گويند: به چه سبب، اين جامه‌ها بر ما پوشانده شده، در حالى كه اعمال ما، سزاوار چنين پاداشى نيست؟

خداوند فرمايد: «اين، به سبب قرآنى است كه فرزندتان [از شما] آموخت».[١]

٢٧٥. امام على عليه السلام: حقّ فرزند بر پدر، اين است كه: نام نيكو بر او نهد، نيكو تربيتش كند و قرآن را به او بياموزد.[٢]

---

[١].

أمَرَنا رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله بِتَعليمِ القُرآنِ وحَثَّنا عَلَيهِ، وقالَ: إنَّ القُرآنَ يَأتي أهلَهُ يَومَ القِيامَةِ أحوَجَ ما كانوا إلَيهِ، فَيَقولُ لِلمُسلِمِ: أتَعرِفُني؟ فَيَقولُ: مَن أنتَ؟ فَيَقولُ: أنَا الَّذي كُنتَ تُحِبُّ، وتَكرَهُ أن يُفارِقَكَ، الَّذي كانَ يَسحَبُكَ ويُدنيكَ. فَيَقولُ: لَعَلَّكَ القُرآنُ؟ فَيَقدَمُ بِهِ إلى‌ رَبِّهِ عز و جل، فَيُعطَى‌ المُلكَ بِيَمينِهِ، وَالخُلدَ بِشِمالِهِ، ويوضَعُ عَلى‌ رَأسِهِ السَّكينَةُ، ويُنشَرُ عَلى‌ أبَوَيهِ حُلَّتانِ لا يُقَوَّمُ لَهُمَا الدُّنيا أضعافاً، فَيَقولانِ: لِأَيِّ شَي‌ءٍ كُسينا هذِهِ ولَم يَبلُغهُ أعمالُنا؟ فَيَقولُ: هذا بِأَخذِ وَلَدِكُمَا القُرآنَ‌ ( المعجم الكبير: ج ٨ ص ٢٩١ ح ٨١١٩، حلية الأولياء: ج ٥ ص ١٠٧).

[٢].

حَقُّ الوَلَدِ عَلَى الوالِدِ أن يُحَسِّنَ اسمَهُ، ويُحَسِّنَ أدَبَهُ، ويُعَلِّمَهُ القُرآنَ‌ ( نهج البلاغة: حكمت ٣٩٩؛ الفردوس: ج ٢ ص ١٣١ ح ٢٦٧٠).