گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ٢/ ٥ مقام و ثواب قرآنآموز

و آماج تهمت‌ها قرار بگيرى. آگاه باش كه [امروز] هر تاجرى، حاصل تجارت خويش را به كمال، دريافت مى‌كند، و من امروز، پشتيبان تو هستم".

پس او را به پيشگاه پروردگارِ عزّت- تبارك و تعالى- مى‌بَرَد و مى‌گويد:

" پروردگارا! پروردگارا! اين، بنده توست و تو خود، او را بهتر مى‌شناسى. او به خاطر من، رنج‌ها كشيد و بر من، مواظبت نمود. به خاطر من [با دشمنانم‌] دشمنى مى‌كرد و به خاطر من، مِهر و كين مى‌ورزيد".

پس خداوند عز و جل مى‌فرمايد:" بنده‌ام را به بهشتم وارد كنيد و جامه‌اى از جامه‌هاى بهشت بر او بپوشانيد و تاجى بر سرش بگذاريد". چون با او چنين كنند، او را به قرآن نشان مى‌دهند و به آن گفته مى‌شود: آيا به آنچه با دوستت شد، راضى هستى؟ قرآن مى‌گويد:" پروردگارا! من، اين را در حقّ او، اندك مى‌دانم. هر چه خير [و خوبى‌] است، بر او بيفزاى".

خداوند مى‌فرمايد:" به عزّت و جلالم، و به مقام بلند و جايگاه رفيعم سوگند، كه امروز به او و به هر كس كه هم‌پايه اوست، افزون بر آنچه داده‌ام، پنج چيز مى‌بخشم! هان! ايشان، جوانانى‌اند كه هرگز، پير نمى‌شوند، تن‌درستانى‌اند كه هرگز بيمار نمى‌شوند، توانگرانى‌اند كه هرگز نادار نمى‌شوند، شادمانانى كه هرگز، اندوهگين نمى‌شوند، و زندگانى كه هرگز نمى‌ميرند"».

امام باقر عليه السلام سپس اين آيه را خواند: «در آن جا، مرگ را نچشند، جز همان مرگ نخستين را [كه در دنيا چشيده‌اند]»[١].[٢]

---

[١]. دخان: آيه ٥٦.

[٢].

قالَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام: يا سَعدُ! تَعَلَّمُوا القُرآنَ؛ فَإِنَّ القُرآنَ يَأتي يَومَ القِيامَةِ في أحسَنِ صورَةٍ نَظَرَ إلَيهَا الخَلقُ ... فَيَقومُ بَينَ يَدَيهِ فَيَقولُ: ما تَعرِفُني؟ فَيَنظُرُ إلَيهِ الرَّجُلُ، فَيَقولُ: ما أعرِفُكَ يا عَبدَاللَّهِ، قالَ: فَيَرجِعُ في صورَتِهِ الَّتي كانَت فِي الخَلقِ الأَوَّلِ، ويَقولُ: ما تَعرِفُني؟ فَيَقولُ: نَعَم، فَيَقولُ القُرآنُ: أنَا الَّذي أسهَرتُ لَيلَكَ وأنصَبتُ عَيشَكَ، سَمِعتَ الأَذى‌ ورُجِمتَ بِالقَولِ فِيَّ، ألا وإنَّ كُلَّ تاجِرٍ قَدِ استَوفى‌ تِجارَتَهُ، وأنَا وَراءَكَ اليَومَ. قالَ عليه السلام: فَيَنطَلِقُ بِهِ إلى‌ رَبِّ العِزَّةِ تَبارَكَ وتَعالى‌، فَيَقولُ: يا رَبِّ يا رَبِّ! عَبدُكَ، وأنتَ أعلَمُ بِهِ، قَد كانَ نَصِباً بِي، مُواظِباً عَلَيَّ، يُعادي بِسَبَبي ويُحِبُّ فِيَّ ويُبغِضُ، فَيَقولُ اللَّهُ عز و جل: أدخِلوا عَبدي جَنَّتي، وَاكسوهُ حُلَّةً مِن حُلَلِ الجَنَّةِ، وتَوِّجوهُ بِتاجٍ، فَإِذا فُعِلَ بِهِ ذلِكَ عُرِضَ عَلَى القُرآنِ فَيُقالُ لَهُ: هَل رَضيتَ بِما صُنِعَ بِوَلِيِّكَ؟ فَيَقولُ: يا رَبِّ إنّي أستَقِلُّ هذا لَهُ فَزِدهُ مَزيدَ الخَيرِ كُلِّهِ. فَيَقولُ: وعِزَّتي وجَلالي، وعُلُوّي وَارتِفاعِ مَكاني، لَأَنحَلَنَّ لَهُ اليَومَ خَمسَةَ أشياءَ مَعَ المَزيدِ لَهُ ولِمَن كانَ بِمَنزِلَتِهِ، ألا إنَّهُم شَبابٌ لا يَهرَمونَ، وأصِحّاءُ لا يَسقُمونَ، وأغنِياءُ لا يَفتَقِرونَ، وفَرِحونَ لا يَحزَنونَ، وأحياءٌ لا يَموتونَ. ثُمَّ تَلا عليه السلام هذِهِ الآيَةَ:« لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى‌» ( الكافى: ج ٢ ص ٥٩٦ ح ١، بحار الأنوار: ج ٧ ص ٣١٩ ح ١٦).