گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦٩ - ج - دعا كردن، پيش و پس از خواندن قرآن

ج- دعا كردن، پيش و پس از خواندن قرآن‌

٣٥٥. الإقبال‌- به نقل از ابو الأكراد على بن ميمون صائغ-: امام صادق عليه السلام هر گاه كتاب قرآن و جامع را بر مى‌داشت، پيش از آن كه قرآن را بخواند و پيش از اين كه بازش كند، آن را در دست راستش مى‌گرفت و اين دعا را مى‌خواند: «به نام خدا. بار خدايا! من گواهى مى‌دهم كه اين، همان كتاب توست كه از جانب تو بر پيامبرت محمّد بن عبد اللَّه صلى الله عليه و آله فرو فرستاده شد، و همان كتاب توست كه از زبان پيامبرت بيان شد و احكام تو و قوانين دين تو در آن است. آن را بر پيامبرت فرو فرستادى و آن را عهدى از سوى خود براى خلقت و ريسمان متّصلى ميان خود و بندگانت قرار دادى.

بار خدايا! من عهد و كتاب تو را گشودم. بار خدايا! نگاه كردنم در آن را عبادت، و خواندنم را همراه با انديشيدن، و انديشيدنم را همراه با عبرت گرفتن، قرار ده و مرا از كسانى قرار ده كه از اندرزهاى تو در آن، پند مى‌گيرند و از نافرمانى تو دورى مى‌كنند، و هنگام خواندن كتابت، بر دل و بر گوشم مُهر مَنِه و بر ديده‌ام پرده ميفكن و خواندنم را خواندنى بدون تدبّر [و انديشيدن‌]، قرار مده؛ بلكه مرا چنان گردان كه در آيات و احكام آن بينديشم و به شرايع دين تو چنگ زنم، و نگاه كردنم در آن را غفلت‌آميز، و تلاوتم را شتاب‌زده قرار مده، كه به راستى تو دلسوز و مهربانى».[١]

---

[١].

إنَّهُ كانَ مِن دُعائِهِ عليه السلام إذا أخَذَ مُصحَفَ القُرآنِ وَالجامِعَ قَبلَ أن يَقرَأَ القُرآنَ وقَبلَ أن يَنشُرَهُ، يَقولُ حينَ يَأخُذُهُ بِيَمينِهِ: بِسمِ اللَّهِ، اللَّهُمَّ إنّي أشهَدُ أنَّ هذا كِتابُكَ المُنزَلُ مِن عِندِكَ عَلى‌ رَسولِكَ مُحَمَّدِ بنِ عَبدِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، وكِتابُكَ النّاطِقُ عَلى‌ لِسانِ رَسولِكَ وفيهِ حُكمُكُ وشَرايِعُ دينِكَ، أنزَلتَهُ عَلى‌ نَبِيِّكَ وجَعَلتَهُ عَهداً مِنكَ إلى‌ خَلقِكَ وحَبلًا مُتَّصِلًا فيما بَينَكَ وبَينَ عِبادِكَ. اللَّهُمَّ إنّي نَشَرتُ عَهدَكَ وكِتابَكَ، اللَّهُمَّ فَاجعَل نَظَري فيهِ عِبادَةً وقِراءَتي تَفَكُّراً وفِكرِي اعتِباراً، وَاجعَلني مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَيانِ مَواعِظِكَ فيهِ وَاجتَنَبَ مَعاصِيَكَ، ولا تَطبَع عِندَ قَراءَتي كِتابَكَ عَلى‌ قَلبي ولا عَلى‌ سَمعي ولا تَجعَل عَلى‌ بَصَري غِشاوَةً، ولا تَجعَل قِراءَتي قِراءَةً لا تَدَبُّرَ فيها، بَلِ اجعَلني أتَدَبَّرُ آياتِهِ وأحكامَهُ آخِذاً بِشَرايِعِ دينِكَ، ولا تَجعَل نَظَري فيهِ غَفلَةً ولا قِراءَتي هَذرَمَةً، إنَّكَ أنتَ الرَّؤوفُ الرَّحيمُ‌ ( الإقبال: ج ١ ص ٢٣١، الاختصاص: ص ١٤١).