٢٨٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس قرآن را براى رضاى خدا و به قصد شناخت دين بياموزد، به اندازه تمام ثوابى كه به فرشتگان و پيامبران و رسولان داده مى‌شود، به او ثواب داده مى‌شود.

و هر كس قرآن را براى ريا و شهرت بياموزد تا به وسيله آن، با نادانان، مجادله كند و بر دانشمندان، فخر بفروشد و با آن، دنيا را بجويد، خداوند عز و جل در روز قيامت، استخوان‌هاى او را خُرد مى‌كند، و در آتش، عذاب كسى سخت‌تر از او نخواهد بود، و هيچ نوع از انواع عذاب نيست، مگر اين كه به سبب شدّت خشم و ناخشنودى خدا بر او، با آن عذاب مى‌شود.

و هر كس قرآن را بياموزد و در آموختن، فروتنى كند و به بندگان خدا، آموزش دهد و نيّتش از اين كار، ثواب الهى باشد، در بهشت، هيچ كس ثوابش بيشتر و منزلتش عالى‌تر از او نخواهد بود و هيچ منزلت و درجه رفيع و ارزشمندى در بهشت نيست، مگر آن كه او را از آن، بيشترين نصيب و بالاترين منزلت است.[١]

٢٨٤. امام صادق عليه السلام: در روز قيامت، بنده‌اى را كه قرآن آموخته است، مى‌آورند و او مى‌گويد:

«بار پروردگارا! من قرآن را به خاطر تو آموختم»؛ امّا به او گفته مى‌شود: «نه؛ بلكه‌

[١].

مَن تَعَلَّمَ القُرآنَ ابتِغاءَ وَجهِ اللَّهِ، وتَفَقُّهاً فِي الدّينِ، كانَ لَهُ مِنَ الثَّوابِ مِثلُ جَميعِ ما يُعطَى المَلائِكَةُ وَالأَنبِياءُ وَالمُرسَلونَ. ومَن تَعَلَّمَ القُرآنَ يُريدُ بِهِ رِياءً وسُمعَةً، لِيُمارِيَ بِهِ السُّفَهاءَ، ويُباهِيَ بِهِ العُلَماءَ، ويَطلُبَ بِهِ الدُّنيا، بَدَّدَ اللَّهُ عز و جل عِظامَهُ يَومَ القِيامَةِ، ولَم يَكُن فِي النّارِ أشَدَّ عَذاباً مِنهُ، ولَيسَ نَوعٌ مِن أنواعِ العَذابِ إلّاويُعَذَّبُ بِهِ مِن شِدَّةِ غَضَبِ اللَّهِ عَلَيهِ وسَخَطِهِ. ومَن تَعَلَّمَ القُرآنَ وتَواضَعَ فِي العِلمِ، وعَلَّمَ عِبادَ اللَّهِ وهُوَ يُريدُ ما عِندَ اللَّهِ، لَم يَكُن فِي الجَنَّةِ أحَدٌ أعظَمَ ثَواباً مِنهُ، ولا أعظَمَ مَنزِلَةً مِنهُ، ولَم يَكُن فِي الجَنَّةِ مَنزِلٍ ولا دَرَجَةٌ رَفيعَةٌ ولا نَفيسةٌ إلّاكانَ لَهُ فيها أوفَرُ النَّصيبِ، وأشرَفُ المَنازِلِ‌ ( ثواب الأعمال: ص ٣٤٦ ح ١، أعلام الدين: ص ٤٢٦).