«تو اگر زنده ماندى، خواهى ديد كه قرآن‌خوانان، سه دسته‌اند: دسته‌اى براى خدا مى‌خوانند، دسته‌اى براى ستيزه كردن، و دسته‌اى براى دنيا، و هر كس [هر چه را] با آن بجويد، مى‌يابد».[١]

٤١١. امام باقر عليه السلام: قاريان قرآن، سه دسته‌اند: يكى مردى كه قرآن مى‌خواند و آن را سرمايه [كسب‌] خود مى‌سازد و به وسيله آن، پادشاهان را مى‌دوشد و بر مردم، بزرگى مى‌فروشد.

دوم، مردى كه قرآن مى‌خواند و حروف [و كلمات‌] آن را نگه مى‌دارد؛ امّا معانى [و تعاليم‌] آن را وا مى‌گذارد و آن را مانند تير قرعه، صيقل مى‌دهد. خدا اين گروه از قاريان قرآن را افزون نكند!

و سوم، مردى كه قرآن مى‌خواند و داروى قرآن را بر درد دل خويش مى‌نهد.

شبش را با آن به بيدارى مى‌گذراند، و روزش را با آن به تشنگى (روزه‌دارى) سپرى مى‌كند، و آن را در مسجدهايش برپا مى‌دارد، و با آن، از بسترش دور مى‌شود. به بركت وجود آنان است كه خداوندِ عزيز جبّار، بلا را دفع مى‌كند، و به بركت ايشان است كه خدا دشمنان را شكست مى‌دهد، و به بركت ايشان است كه خدا از آسمان، باران مى‌باراند. پس- به خدا سوگند- اينان در ميان قرآن‌خوانان، كمياب‌تر از كبريت احمرند.[٢]

[١].

أخَذَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام بِيَدي، ثُمَّ قالَ: إنَّكَ إن بَقيتَ سَيَقرَأُ القُرآنَ ثَلاثَةُ أصنافٍ: فَصِنفٌ للَّهِ، وصِنفٌ لِلجِدالِ، وصِنفٌ لِلدُّنيا، ومَن طَلَبَ بِهِ أدرَكَ‌ ( سنن الدارمى: ج ٢ ص ٨٩٢ ح ٣٢٠٩، كنز العمّال: ج ٢ ص ٣٤١ ح ٤١٩٢).

[٢].

قُرّاءُ القُرآنِ ثَلاثَةٌ: رَجُلٌ قَرَأَ القُرآنَ فَاتَّخَذَهُ بِضاعَةً، وَاستَدَرَّ بِهِ المُلوكَ، وَاستَطالَ بِهِ عَلَى النّاسِ! ورَجُلٌ قَرَأَ القُرآنَ فَحَفِظَ حُروفَهُ، وضَيَّعَ حُدودَهُ، وأقامَهُ إقامَةَ القِدحِ، فَلا كَثَّرَ اللَّهُ هؤُلاءِ مِن حَمَلَةِ القُرآنِ! ورَجُلٌ قَرَأَ القُرآنَ فَوَضَعَ دَواءَ القُرآنِ عَلى‌ داءِ قَلبِهِ، فَأَسهَرَ بِهِ لَيلَهُ، وأظمَأَ بِهِ نَهارَهُ، وقامَ بِهِ في مَساجِدِهِ، وتَجافى‌ بِهِ عَن فِراشِهِ، فَبِاولئِكَ يَدفَعُ اللَّهُ العَزيزُ الجَبّارُ البَلاءَ، وبِاولئِكَ يُديلُ اللَّهُ مِنَ الأَعداءِ، وبِاولئِكَ يُنَزِّلُ اللَّهُ الغَيثَ مِنَ السَّماءِ، فَوَاللَّهِ لَهؤُلاءِ فِي قُرّاءِ القُرآنِ أعَزُّ مِنَ الكِبريتِ الأَحمَرِ ( الكافى: ج ٢ ص ٦٢٧ ح ١، الخصال: ص ١٤٢ ح ١٦٤).