گزيده شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٥ - ٥/ ٣ سزاى گروهى از قاريان

٥/ ٢ نكوهش گروهى از قاريان‌

٤١٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چه بسا تلاوت كننده قرآن كه قرآن لعنتش مى‌كند.[١]

٤١٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: عدّه‌اى قرآن مى‌خوانند؛ امّا آن از استخوان چنبر آنان، تجاوز نمى‌كند.

اينان از دين، چنان خارج مى‌شوند كه تير از بدن صيد، خارج مى‌شود.[٢]

٤١٤. امام باقر عليه السلام: هر كس بر پيشوايى ستمگر وارد شود و براى رسيدن به مال و منالى از دنيا براى او قرآن بخواند، قارى به ازاى هر حرفى [كه مى‌خواند]، ده لعنت مى‌شود و شنونده به ازاى هر حرفى، يك لعنت مى‌شود.[٣]

٥/ ٣ سزاى گروهى از قاريان‌

٤١٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس براى رسيدن به نام و نانى، قرآن بخواند، روز قيامت، در حالى خدا را ديدار مى‌كند كه چهره‌اش اسكلتى بى‌گوشت است و قرآن در پس گردن او مى‌كوبد تا او را داخل آتش كند و با كسانِ مورد علاقه‌اش در آن مى‌افتد.[٤]

٤١٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: از فخرفروشى قاريان، به خدا پناه بريد؛ زيرا آنان از شاهان نيز مغرورترند. از قارىِ متكبّر، منفورتر نزد خدا نمى‌يابى.[٥]

---

[١].

رُبَّ تالٍ لِلقُرآنِ وَالقُرآنُ يَلعَنُهُ‌ ( جامع الأخبار: ص ١٣٠ ح ٢٥٥، بحار الأنوار: ج ٩٢ ص ١٨٤ ح ١٩).

[٢].

لَيَقرَأَنَّ القُرآنَ رِجالٌ لا يُجاوِزُ تَراقِيَهُم، يَمرُقونَ مِنَ الدّينِ كَما يَمرُقُ السَّهمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ ( مسند ابن حنبل: ج ٦ ص ١٢١ ح ١٧٣١١٠، السنن الكبرى: ج ٣ ص ٣١٩ ح ٥٨٥٧).

[٣].

مَن دَخَلَ عَلى‌ إمامٍ جائِرٍ فَقَرَأَ عَلَيهِ القُرآنَ يُريدُ بِذلِكَ عَرَضاً مِن عَرَضِ الدُّنيا، لُعِنَ القارِئُ بِكُلِّ حَرفٍ عَشرَ لَعَناتٍ، ولُعِنَ المُستَمِعُ بِكُلِّ حَرفٍ لَعنَةً ( الاختصاص: ص ٢٦٢، مشكاة الأنوار: ص ٢٤٥ ح ٧١٧).

[٤].

مَن قَرَأَ القُرآنَ يُريدُ بِهِ السُّمعَةَ وَالتِماسَ شَي‌ءٍ، لَقِيَ اللَّهَ يَومَ القِيامَةِ ووَجهُهُ عَظمٌ لَيسَ عَلَيهِ لَحمٌ، وزَجَّ القُرآنُ في قَفاهُ حَتّى‌ يُدخِلَهُ النّارُ، ويَهوِي فيها مَعَ مَن يَهوي‌ ( ثواب الأعمال: ص ٣٣٧ ح ١، بحار الأنوار: ج ٧ ص ٢١٥ ح ١١٦).

[٥].

تَعَوَّذوا بِاللَّهِ مِن فَخرِ القُرّاءِ؛ فَإِنَّهُم أشَدُّ فَخراً مِنَ الجَبابِرَةِ، ولا تَجِدُ أبغَضَ إلَى اللَّهِ مِن قارِئٍ مُتَكَبِّرٍ ( الفردوس: ج ٢ ص ٤٩ ح ٢٢٨٢، كنز العمّال: ج ١٠ ص ٢١٠ ح ٢٩١١٣).