هم دستش را مى‌گرفتند و وارد مى‌شدند در تظاهرات و در مقابل اين توپ و تانك و امثال اينها. چه وقت در ايران شماها و ما يادمان هست كه اين طور انسجام باشد بين گروههاى مختلف ملت، و اين طور در امور كشورى و سياسى همه حضور داشته باشند؟ اگر يكوقتى يك قصه‌اى هم در كشور واقع مى‌شد حتى مردها هم، يك محله تهران اصلًا، مطلع از اين چيزها نمى‌شدند؛ خانمها هم بى‌تفاوت بودند، مردم هم بى‌تفاوت بودند، آنها هم كه مطلع مى‌شدند بى‌تفاوت بودند. اين حضورى كه الآن تمام قشرهاى ملت دارند اين حضور هيچ وقت نبوده است. همه افراد ملت الآن در مسائل سياسى و مسائل اجتماعى حاضرند و خودشان را موظف مى‌دانند؛ اگر يك مطالبى واقع بشود كه بر خلاف موازين باشد، اين طور نيست كه بى‌تفاوت باشند، مردم كار نداشته باشند، خانمها هم مشغول كار ديگرى باشند. خير، اين جور نيست. حالا شما خانمها كه خداوند تأييدتان كند و شما پاسدارها كه خداوند همه‌تان را تأييد كند با هم حاضريد در صحنه. اين اشخاصى كه خيال كردند كه يك كودتايى بكنيم و يك چند نفر را بكشيم و يك مثلًا جاهايى را بكوبيم اينها خيال مى‌كنند كه يك جاست مركز، يك محله است مركز يا چند محله است مركز. اگر فرض كنيم آن محل، آن محل كوبيده بشود همان طور كه در كودتاهاى ديگر وقتى آن رأس را مى‌كوبيدند ديگر، ديگران كم كار داشتند يا كار نداشتند حالا هم اين طورى است. حالا همه خانه‌ها مركز است، همه افراد ملت ما سپاه اسلام هستند.

عدم شناخت دشمن از اسلام و جامعه اسلامى‌

مسأله، مسئله عقيدتى است نه مسئله مادى. خانمها براى اينكه يك چيزى مثلًا دستشان بيايد يا يك فرض كنيد كه صاحب منصب بشوند نمى‌آيند بيرون، خودشان و بچه‌هايشان را به كشتن بدهند. اين اسلام و قرآن است كه خانمها را آورده است بيرون و همدوش مردها بلكه جلوتر از مردها وارد در صحنه سياست كرده. همه خانه‌هاى اين ملت خانه اميد ماست. اينها گمان مى‌كنند با كوبيدن يك خانه يك نفر را يا صد نفر را يا يك دويست- پانصد نفر را كشتن كارها تمام است. مرد و زن اين كشور همه پاسدار