حمله به ايران بكنيم، در همان حمله اول، ديگر كار تمام است و ما مى‌رويم براى مركز ايران و همه جا. حالا فهميدند كه نه، مسأله اين طور نيست. در عين حالى كه ما باز به مردم اجازه نداديم و آن بسيج عمومى را اجازه نداديم، الآن مع ذلك، فهميدند اينها كه خير، كارى از آنها بر نمى‌آيد و اگر دولت ايران بخواهد، آنها را ان شاء اللَّه، بزودى از بين مى‌برد.

تفاوت قواى مسلح ايران با عراق‌

عمده حرف اين است كه فرق است ما بين قواى مسلّح ايران با قواى مسلّح عراق، فرق است ما بين فرماندهان قواى مسلّح ايران با فرماندهان قواى مسلّح عراق و آن اين است كه اينها به اسلام فكر مى‌كنند و روى قواعد اسلام مى‌خواهند عمل بكنند، و لهذا، به شهرهايى كه دفاع ندارند، به مردم بازار و به مردم و فقراى جاهاى ديگر كارى ندارند و فقط اگر الزام پيدا كردند كه يك مثلًا، توپى بيندازند، يك بمبى بيندازند، به همان مراكزى كه مراكز قدرت شيطانى است، اينها هجوم مى‌كنند. لكن فرماندهان عراق از خدا بى‌خبرند، اعتقادى به اين مسائل ندارند. لهذا، توى شهرها مى‌اندازند بمبهايشان را، در خرمشهر، در اهواز، در اين جاها، شهرها را هدف قرار مى‌دهند و ما دستمان بسته است از اين جهت كه نمى‌خواهيم مردم عادى و مردم بى‌گناه تلف بشوند و آنها دستشان باز است از باب اينكه اعتقاد به آن چيزهايى كه در اسلام مطرح است، آن چيزهايى كه «انسان بما أنّه انسان» [١] مى‌فهمد، آن چيزهايى كه شرف انسان اقتضا مى‌كند، آنها اين مسائل پيششان مطرح نيست. آنها همان پيش بردن و رفتن و زدن و اين طور چيزها، لكن اين طور نيست كه مملكت ايران نتواند اينها را از بين ببرد، لكن مى‌خواهد قدم به قدم پيش برود كه مبادا بى‌گناهها- خداى ناخواسته- زير پا بروند. ما بايد روى قواعد اسلامى عمل بكنيم. قدم قدم پيش رفتيم، تكه تكه جلو رفتيم و آنها خيال كردند قدرتى در كار نيست.

حالا فهميدند آنها كه نه، قدرت هست، لكن قدرتمندان اينجا روى يك قواعد عمل مى‌كنند و

[١] انسان بدان گونه كه انسان است.