سايه عنايت حق تعالى به سر ملت ماست خوف از هيچ چيز نداريم. اگر ما يك موجود مادى بوديم، يك موجودى بوديم كه نمى‌ديديم، چشمهايمان را از آن عالم بسته بوديم و هر چه مى‌ديديم اينجا را مى‌ديديم، بايد اگر يك نفر از ما كشته مى‌شود، بنشينيم عزايش را بگيريم. لكن وقتى يك موجود، موجود اسلامى و براى مقصد اسلامى دارد كوشش مى‌كند، تمام كوششها را مى‌كند و در عين حال در خودش اصلًا شكست نمى‌بيند. ميدانهاى جنگى كه شما الآن ملاحظه مى‌كنيد و همه رفتند، و اشخاصى رفتند و ملاحظه كردند، اين جوانهايى كه در آن ميدان دارند جنگ مى‌روند و برادرهايشان [را] مى‌بينند كشته شد و افتاد، هيچ فترت و فتورى به آنها دست نمى‌دهد. به همان طورى كه از اينجا با شوق رفتند، با همان طور در جنگ هم با اشتياق و با دلاورى و با جرأت، با آغوش باز، شهادت را استقبال مى‌كنند. اين يك مسئله‌اى است. ايران يك وضعى پيدا كرده است كه ما نمى‌توانيم اين وضع را تعبيرى از آن بكنيم، جز اينكه بگوييم يك مملكت الهى است. يك مملكتى است كه فهميدند افرادش و اشخاصش، كه براى اسلام بايد جانفشانى كرد.

مقايسه مسئولين كشور، با سران ساير كشورها

شما مقايسه‌اى بكنيد بين ملت ما و ساير ملتها- نه، ملتها همه خوبند، آنها باز يك قدرى به واسطه آن فشارهايى كه بر آنها مى‌آيد نمى‌توانند درست قيام كنند و ان شاء اللَّه مى‌كنند- يك مقايسه‌اى بكنيد بين سردمدارهاى ممالك ديگر، با رؤساى اين مملكت. آقاى كارتر در كدام [يك از] جنگها رفته است توى جبهه جنگ؟ ايشان در همان كاخ سفيد و آن كاخ ييلاقى‌اش نشسته و وامى‌دارد اشخاص را جنگ بكنند. كشته هم بشوند به جهنم. شما براى من كار بكن، بمير و بدم. و آقاى صدام در كدام جبهه‌ها آمده است و سركشى كرده؟ اين از سربازهاى خودش هم مى‌ترسد. از ملت خودش هم مى‌ترسد. در كجا شما سراغ داريد كه رئيس جمهورش، دائماً در جبهه از اين شهر به آن شهر باشد؟ و رؤساى ديگرش. اين آقاى رئيس مجلسش هم جبهه برود؟ كجا اين مسائل هست؟ امام‌