معنا را احساس كنند، اراده مى‌كنند كه وابسته نباشند، و اراده مى‌كنند كه ارزاق خود مملكت را خودشان تهيه كنند. و اگر در كارخانه‌هاى ما اين معنا را متنبّه بشوند كه ما بايد وابسته نباشيم و ما بايد خودمان براى خودمان كار انجام بدهيم، آنها كوشش مى‌كنند كه كارخانه‌ها را بهتر راه ببرند. و اشخاصى كه مغز تفكر صنعتى دارند اين مغزها را به كار مى‌اندازند. و بعد از اينكه فهميدند كه بايد براى خودمان كار بكنيم و بايد صنعت را هم- چه صنعت بزرگ، چه صنعت كوچك را- خودمان بايد درست بكنيم، اين مبدأ عمل مى‌شود كه بعد از آن بيدارى و اين اراده راه بيفتند، و مشغول بشوند و تفكر كنند و مغزها را به كار بيندازند و كار خودشان را خودشان انجام بدهند.

ضرورت اميدوار بودن ملت‌

شما متوقع نباشيد كه همين امروز بتوانيد طيّاره درست كنيد. ميگ درست كنيد. البته الآن نمى‌شود، اما مأيوس نباشيد از اينكه مى‌توانيم درست كنيم. بايد بيدار بشويد، برويد دنبال اينكه آن صنايع پيشرفته را خودتان درست بكنيد. وقتى اين فكر در يك ملتى پيدا شد و اين اراده در يك ملتى پيدا شد، كوشش مى‌كند و دنبال كوشش اين مطلب حاصل مى‌شود. يأس از جنود ابليس است، يعنى شيطانها انسان را به يأس وامى‌دارند. همين ابليس‌هايى كه مى‌بينيد در طول تاريخ ملتهاى ضعيف را مأيوس كرده‌اند. همينهايى كه به ملتهاى ضعيف تزريق كردند كه ما هيچ نمى‌دانيم و هيچ نمى‌توانيم. همينهايى كه به ملتهاى ضعيف به واسطه وابستگيشان به خارج گفتند كه ما بايد غربى باشيم. ما ارتشمان هم بايد از غرب برايش يك كسى بيايد. كارخانه‌هايمان هم بايد از غرب بيايد راهش بيندازد. ما بايد اين جنود ابليس را كنار بزنيم. و اميد، كه از جنود اللَّه است در خودمان زنده بكنيم. به خودمان اميدوار باشيم. تكيه به اراده خودمان بكنيم. تبع اراده ديگران نباشيم.

لكن همه با هم مجتمعاً اين اراده را بكنيم تا كار انجام بگيرد. آنهايى كه در ارتش هستند، در قواى مسلّح هستند، با هم هماهنگ باشند، و با هم بخواهند كه ارتششان قوى باشد، و ارتششان قواى مسلّحه‌شان را خودشان اداره كنند. و مى‌توانند و مى‌بينيد كه توانستند و