كشور ما و براى كشور مُسْلمِ عراق ايجاد كرده است، و براى آنجا بيشتر از اينجا ايجاد كرده است. اينها همينها هستند كه بسياريشان متخصصند، و بسياريشان دانشگاه رفته و از دانشگاه بيرون آمده‌اند، لكن تربيت نداشتند، تزكيه نداشتند. اگر علم باشد و تزكيه نباشد، هم آن رژيم سابق پيش مى‌آيد و هم اين رژيم صدام. اگر ما تزكيه نكنيم خودمان را و چنانچه همراه با علم، تزكيه نباشد؛ كشور ما هم كشيده مى‌شود به همان طرفها و ما هم صدام خواهيم شد. بايد تربيت شما، تربيت معلم، يك تربيت اسلامى باشد، يك تربيت انسانى باشد، يك تربيت در صراط مستقيم باشد. و الّا تربيت مسكو را نمى‌توانيم بپذيريم و تربيت واشنگتن را هم نمى‌توانيم بپذيريم.

لزوم رفتار انسانى با اسيران جنگى‌

اگر ما تربيت بشويم، و بحمد اللَّه ملت ما تحولى حاصل كرده است و مقدمه اين است كه تربيت آخر هم بشود، با همه اشخاصى كه با ما هم حتّى مخالف هستند به طور انسانيت عمل مى‌كنيم. چنانچه الآن مى‌بينيد كه ارتش ما و پاسدارهاى ما با اين اسَرايى كه آوردند، به طور انسانيت عمل مى‌كنند و بايد بيشتر عمل كنند. من سفارش مى‌كنم تمام كسانى را كه اين اسَرا در اسارت آنها هستند، به حسن سلوك و به رفتار انسانى، و مهمان‌اند اينها براى شما. و البته الآن در دست آنها اسلحه نيست. و من اعلام مى‌كنم كه هر كس از افراد ملت ما اسلحه را كنار بگذارد و بيايد در ملت ما وارد بشود مثل ساير افرادى كه هستند، آنها در پناه اسلام محفوظ هستند. ولى ما اين قدر ساده‌انديش نيستيم كه كسانى كه اسلحه دارند و اتاق جنگ دارند آنها را هم وارد بكنيم در بين كشور خودمان و شغل به آنها بدهيم و يا معلمشان كنيم و يا در وزارتخانه‌ها ببريم. اسلحه داشتن دليل بر خيانت است و توطئه. اسلام خيانتكار را تأديب مى‌كند. و كسانى كه توطئه گرند از دنيا بيرون مى‌كند. ما نه آن طور هستيم كه اگر توبه كار بشوند و اسلحه را زمين بگذارند و بيايند، آنها را نپذيريم. اگر هر يك از جيش عراق كه به روى ما اسلحه كشيده است اسلحه را كنار بگذارد و پناه بياورد به مملكت اسلامى ما، آنها را مثل مهمانان عزيز مى‌پذيريم. و هر كس از اين جناحهاى داخلى كه تا حالا شرارت كردند و مشغول شرارت‌اند دست بردارند و اسلحه‌