صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٨ - صراط مستقيم، معيار پيروزى و شكست

اين دو راه و اين دو مقصد اين است كه آنها كوشش مى‌كنند براى به دست آوردن يك مآرب‌ [١] حيوانى- شيطانى؛ و اينها كوشش مى‌كنند براى يك مقصد الهى. اينها مى‌خواهند كه جامعه را، تمام جامعه را انسان كنند. انبيا مأمورند از جانب خداى تبارك و تعالى كه بيايند و جامعه‌ها را كه در سر دو راهى واقع شدند، يك راه، راه انسانيت است و يك راه، راه شيطانى و طاغوتى و غير انسانى. و خود مردم نمى‌توانند درست تشخيص بدهند راه را. انبيا موظفند كه ملتها را و گروهها و جمعيتها را با دعوتهاى خودشان، با تعليمات و ارشادات خودشان، انسان كنند. از اول خلقت تا آخر، همين معنا طرح است كه اين جمعيتها انسان بشوند.

صراط مستقيم، معيار پيروزى و شكست‌

همه زحمتهاى انبيا و همه كتب آسمانى و همه دعوتهاى اوليا و انبيا، براى اين بوده است كه اين موجودى كه اگر به خودش واگذاشته بشود، از تمام حيوانات بدتر است، و از تمام شياطين شيطان‌تر است، اين را هدايت كنند و به صراط مستقيم دعوت كنند و الهى كنند. انسانى الهى كنند. البته توفيق نبوده است كه همه را انسان كنند. سركشها زياد بودند.

كسانى كه از فطرت انسانى خارج بودند زياد بودند و زياد هستند. لكن آنها كوشش خودشان را كردند. و آن مقدار از بركاتى كه در دنيا هست، همه از بركات انبياى بزرگ الهى است و اوليا. ما نبايد معيارها را معيارهاى مادى قرار بدهيم، و پيروزى و شكست را هم روى معيارهاى طبيعى و مادى مطالعه كنيم. ما معيارها را بايد معيارهاى الهى قرار بدهيم، و پيروزى و شكست [را] هم در همان ميدان الهى تشخيص بدهيم. ما اگر در آن ميدان الهى و در آن صراط مستقيم انسانى پيروز باشيم، اگر تمام عالم هم به ضد ما قيام كنند و ما را هم نابود كنند، ما پيروزيم. براى اينكه معيار، معيار طبيعى نيست. عالم هم همين عالم طبيعى نيست. اين عالم طبيعى، اخيره موجودات است. تفاله موجودات است.

عوالمى كه الى ما شاء اللَّه هست و ما از آنجا آمده و به آنجا خواهيم رفت. ميزان، آن ميدان‌

[١] لذات، خوشيها.