بى‌توجهى به عمق مسائل است كه من بايد بگويم بعضى‌شان بى‌توجه هستند، و يا اينكه عمال همانها هستند كه در زمان رضا خان يك همچو كارها را مى‌كردند. و در طول تاريخ تقريباً حدود سيصد سال اين قدر تزريق كردند بر اين ملت و بر خود روحانيون، كه شما نبايد در سياست دخالت بكنيد كه خود آقايان هم باورشان آمده بود. اگر يك مطلبى- مثلًا- راجع به يك امر سياسى كه به نفع ملت بود، اينها مى‌خواستند دخالت بكنند، يك قشر از خود روحانيت مى‌گفتند يك امر سياسى است، به ما چه! خودشان را كنار كشيده بودند. يعنى كنارشان زده بودند اينها را. باورشان آورده بودند كه روحانيون بايد فقط بروند مسأله بگويند؛ آن هم بعض مسائل، نه همه مسائل. مسائل اگر همه‌اش باشد كه بيشتر كتب فقه، كتب سياست است. لكن باورشان آمده بود اين، مردم هم اين را باور كرده بودند، و اين تبليغاتى بود كه از آن وقتى كه پاى غربيها باز شد در ايران، مطالعاتشان را كردند، به آنجا رسيد كه اين جمعيت خطرناكند و بايد اينها را كنار زد و مشغول به خودشان كرد، و ملت را هم بايد از اينها جدا كرد. اگر يكى از اينها بخواهد وارد بشود در يك امر سياسى، ملت با اينها موافقت نكند براى اينكه امر سياسى است به شما چه؟ در عين حالى كه بايد همه قشرهاى ملت و خصوصاً روحانيت حاضر باشند در سياست كشور، و توجه داشته باشند به مسائلى كه در كشور مى‌گذرد، چه در مجلس و چه در دولت و ديگران. در عين حال بايد آن شغلى را كه دارند از آن دست برندارند.

گمان نكنند به اينكه- آن وقت اين گمان بود- ما هيچ نبايد دخالت بكنيم، و حالا [گمان‌] اين باشد كه ما شغلمان فقط دخالت است. خير، در آن وقت هم اين كار صحيح نبوده براى ما و شما، حالا هم اين كار صحيح نيست.

اهتمام حوزه‌هاى علميه بر امر فقاهت‌

شما بايد پستهاى خودتان را محكم نگه داريد. ائمه جماعت بايد اين مساجد را محكم نگه دارند، و خطبا بايد منابر را محكم نگه دارند، و فقه را در حوزه‌هاى علميه مثل قم و مشهد و امثال اينها و همين طور نجف بايد فقاهت را حفظ كنند. حوزه‌ها بايد حوزه‌