بشويم. يك كار ارزشمندى شما كرديد، يك كار بزرگى كرديد كه تمام دنيا به صورت اعجاب دارند به شما نگاه مى‌كنند. كسى كه يك همچو كار بزرگى را به عهده گرفته است نبايد خيال كند كه امروز كه ما اين را بيرونش كرديم، فردا يك كسى ديگر مى‌آيد؛ نخواهد آمد، خير. شما و ما مهيّا هستيم و مهيّا بايد باشيم كه آن قدرى كه ارزش دارد عملمان، بايد برايش فداكارى بكنيم.

ما باز به آن تنگناى اقتصادى كه پيغمبر اكرم در آن چند سال، كه در آن غار بود، واقع شده بود، واقع نشديم. آنها نانِ خوردن هم نداشتند. آنها با زحمت براى خودشان به طور قاچاق يك چيزى مى‌آوردند، مى‌خوردند؛ زندگى مى‌كردند. لكن ارزش عمل يك ارزشى بود كه مى‌ارزيد به اينها. تحمل مى‌كرد ايشان اينها را. ما الآن چيزى برايمان واقع نشده. خوب، يك گوشه كشور ما يك جنگى واقع شده و آن هم دارند سركوبشان مى‌كنند. ما بايد مهيّا باشيم كه فردا اگر از يك گوشه ديگرى هم يك شيطان ديگرى سر در آورد، آن [را] هم سركوبش بكنيم. ما مى‌خواهيم زنده باشيم و ما مى‌خواهيم شرافت خودمان را حفظ كنيم و ما مى‌خواهيم اسلام عزيز را، كه همه چيز درش هست، استقلال درش هست- آزادى درش هست، شرافت درش هست- مى‌خواهيم اين را حفظش بكنيم و قرآن كريم را حفظ بكنيم. اين ارزش دارد به اينكه ما همه‌مان هم از بين برويم، رفتيم. مگر ما از پيغمبر بالاتريم؟ مگر ما از حسين بن على بالاتر هستيم؟ آنها هم همه چيزشان را دادند در راه هدفشان. لكن ما قدرت داريم الآن. آنها آن وقت نداشتند همچو قدرتى. حضرت رسول- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- در آن غارى كه پناه برده بودند، كسى را نداشتند. يك چند نفرى آنجا بودند و همه در خوف زندگى مى‌كردند. ما به آنجا نرسيده‌ايم حالا. زمانى هم كه در مدينه تشريف آوردند، آن قدر رنج ايشان كشيدند.

اين قدر زحمت كشيدند كه هيچ يك از آنها را تا حالا ما نكشيده‌ايم.

ما از جنگ نبايد بترسيم. پيغمبر اكرم جنگ كرده است براى اسلام. حضرت امير جنگ كرده است براى اسلام. صدر اسلام در يك چند سال چندين جنگ، هشتاد تا، چقدر جنگ واقع شد. ما بايد مهيّا بشويم براى جنگها و ما قدرت داريم. ما جوانها را