صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٨ - وابسته نبودن انقلاب به اشخاص

سخنرانى [در جمع اعضاى بسيج مستضعفين (استمرار راه انقلاب- حفظ نظم)]

زمان: ساعت ١٠ بامداد ٤ شهريور ١٣٥٩/ ١٥ شوال ١٤٠٠

مكان: تهران، حسينيه جماران‌

موضوع: استمرار راه انقلاب- لزوم حفظ نظم و انضباط در نيروهاى مسلح‌

حضار: اعضاى بسيج مستضعفين‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

وابسته نبودن انقلاب به اشخاص‌

از قرارى كه گفته‌اند آقايان از مناطق مختلفه تشريف آورده‌اند و من از همه آقايان و همه مناطقى كه آقايان از آنجا آمده‌اند، تشكر مى‌كنم و سلامت همه را از خداى تبارك و تعالى خواهانم. من شخصاً يك گرفتارى خاصى دارم و آن اين است كه اگر من هر روز صحبت بكنم يا روزى دو مرتبه صحبت بكنم، اطبا مى‌آيند و به من اشكال مى‌كنند و جمع مى‌شوند كه شما صحبت زياد نكنيد. و اگر دو- سه روز صحبت نكنم، راديوهاى خارجى مى‌گويند كه فلان چه شده و چه شده و حاصل [اينكه‌] مى‌رود همين دو- سه روزه و همين چند وقت و اينها. و من يك مثلى يادم آمد و آن اين است كه يك بچه‌اى دعا مى‌كرد كه معلمش بميرد، معلم مرد. پدر، اين را برد به يك مكتبخانه ديگر- به اصطلاح سابق-. باز دعا كرد معلم بميرد، مرد. باز پدر او را برد به يك جاى ديگر؛ مكتب ديگر. به اين پسر گفتند كه دعا كن پدرت بميرد و الّا اين معلم بميرد يك معلم ديگر هم هست. حالا اين خارجيها و آنهايى كه تبع خارجيها هستند بايد دعا كنند كه اين سلاح «اللَّه اكبر» از ملت ما گرفته بشود و اين دعا هم مستجاب نيست و الّا من نباشم باز خود ملت هست. ملت ما امروز متوقف نيست نهضتشان و پيشبردشان به اينكه من باشم يا زيد باشد يا عمرو باشد. ملت ما امروز راه را پيدا كردند و مى‌دانند چه بكنند و با همين راهى كه پيدا كردند و همين ترتيبى كه تا كنون پيش آمده‌اند به پيش مى‌روند و اين طور نيست كه اگر من نباشم چه خواهد شد. بيخود اينها در راديوهايشان نگويند اين مسائل را؛ براى اينكه، اين‌