همه دست به سينه ايستاده بوديد يا نه؟ اگر خيلى هم مردم خوبى بوديد، كنج خانه‌هايتان بوديد، كارى به كارى نداشتيد، يا يك كلياتى يك وقتى فرض كنيد در يك روزنامه‌اى يا در نوشته‌اى مى‌گفتيد. حالا داريد شما يك وضع آزادى، يك وضع خوبى داريد رفتار مى‌كنيد. بهتر از آزادى ما چه داريم؟ آن وقت همه چيزمان بسته به غير بود، حالا بسته به غير نيستيم ما. البته همه عالم، يك احتياجاتى دنيا به هم دارد؛ اين وابستگى نيست. مثلًا ما احتياج داريم كه گندم بخريم. پول مى‌دهيم گندم مى‌خريم مثل يك آدمى [كه به‌] نانوايى احتياج دارد. اينها اسمشان وابستگى نيست. وابستگى اين بود كه زمان شاه بود و الّا خوب، شوروى هم از امريكا احتياجش را مى‌خرد اما وابسته به امريكا نيست. امريكا هم احتياج دارد به يك جايى كه از آنجا يك چيز، از ژاپن مثلًا چيز وارد بكند. مبادلات تجارتى؛ اسمش وابستگى نيست. وابستگى آن بود كه ما در زمان شاه داشتيم كه همه چيزمان را بايد آنها بيايند اداره بكنند. مستشار بيايد و لشكر ما را آن طور بكند كه كردند و آن طور خرابكارى. اين مبادلات و باب خريد و فروش كه متقابل يك اشخاصى با هم خريد و فروش دارند اين وابستگى اسمش نيست. الآن ايران وابسته به هيچ جا نيست. و اين بهترين چيزى است كه جمهورى اسلامى آورده و آزادى هم هست.

در عين حالى كه اين قدر از آزادى را معلوم نيست كه انسان اجازه بدهد و ليكن هستش الآن و قبلًا هم خيلى زياد بود. بنا بر اين، اينكه «نق نق» مى‌زنند نه اين است كه واقعاً آنها عقيده‌شان اين است كه خير، دولت، يك دولت چيزى نيست يا فرض كنيد كه يك گرفتاريهايى الآن هست و ما وابستگيهايى داريم و ما آزادى نداريم و اين حرفها. اين جور نيست. اينها كارشكنى است از اشخاصى كه اشتباه مى‌كنند اگر مردم صحيحى باشند.

اين هم براى اين است كه شما حرفهايتان را نزديد و مسائلى را كه داشتيد نگفتيد. و يا اين است كه يك اشخاص مُغْرِضى هستند كه آن اشخاص مغرض را با هيچ جور نمى‌شود درستش كرد. اينها اشخاصى هستند كه مى‌خواستند مثلًا چه بشود. خيال مى‌كردند كه وقتى جمهورى اسلامى شد آنها هم بايد بيايند. آن كه اصلًا نه به اسلامش اعتقاد دارد و