كسى اهلش باشد، ماها كه نيستيم- همچو تقويت روحى مى‌كند و همچو راه را براى انسان باز مى‌كند و نور افكن است براى اينكه، اين بشر را از اين ظلمتها بيرون بياورد و وارد نور بكند كه معجزه‌آساست. به اين دعاها عنايت بكنيد. گول بعض از نويسنده‌ها و امثال كسروى را نخوريد كه ادعيه را تضعيف مى‌كردند؛ اين تضعيف، تضعيف اسلام است، نمى‌فهمند اينها، بيچاره‌اند. نمى‌دانند در اين كتاب چه چيزها هست، همان مسائل قرآن است با لسان ديگرى كه لسان ائمه باشد.

لسان قرآن يكجور زبان است، زبان دعا يكجور زبان است، زبان علما و عرفا و اينها هم يك زبان ديگر است. آنكه سبكبار مى‌كند انسان را و از اين ظلمتكده مى‌كِشد او را بيرون و نفْس را از آن گرفتاريها و سرگشتگيهايى كه دارد خارج مى‌كند اين ادعيه‌اى است كه از ائمه ما وارد شده‌اند. ائمه ما- عليهم صلوات اللَّه- كه تقريباً همه‌شان گرفتار به يك ابرقدرتهايى بودند كه نمى‌توانستند يك كارى را انجام بدهند شاخص، علاوه بر آن هدايتهاى زيرزمينى كه مى‌كردند اين ادعيه‌شان براى تجهيز مردم بود، بر خلاف آن دولتهاى قاهرى كه بودند. همين ادعيه بودند كه اشخاص وقتى كه ادعيه را مى‌خواندند قوّت روحى پيدا مى‌كردند و سبكبار مى‌شدند و شهادت براى آنها هَيِّن و آسان مى‌شد.

اين ادعيه در ماه مبارك رجب و خصوصاً در ماه مبارك شعبان اينها مقدمه و آرايشى است كه انسان به حسب قلب خودش مى‌كند براى اينكه مهيا بشود برود مهمانى؛ مهمانى خدا، مهمانى‌اى كه در آنجا سفره‌اى كه پهن كرده است قرآن مجيد است و محلى كه در آنجا ضيافت مى‌كند مهمش «ليلة القدر» است و ضيافتى كه مى‌كند ضيافت تنزيهى و ضيافت اثباتى و تعليمى [است‌]. نفوس را از روز اول ماه مبارك رمضان به روزه، به مجاهده، به ادعيه مهيا مى‌كند تا برسند به آن سفره‌اى كه از آن بايد استفاده كنند و آن «ليلة القدر» است كه قرآن در آن نازل شده است.

هدف انبيا؛ رهايى انسان از نفسانيت‌

اين ضيافت الهى انسان را منقلب بايد بكند از اين جهت حيوانى به آن جهت واقعى انسانى؛ از آن ظلمتهايى كه اطلاع به آن داريم منقلب كند انسان را به آن نورهايى و نور