تذكر دادم كه اگر بخواهيد مذاكره [كنيد]، بايد با موضع قدرت برويد. اول بايد ارتش و پاسدارها و اينها احاطه كنند آنها را، محاط قرار بدهند، بعد شما برويد صحبت كنيد. مسامحه شد. اين اسباب اين شد كه آن گرفتارى طولانى براى ما پيش آمد، و آن قدر ضايعه واقع شد. و الآن هم مى‌بينيد كه ضايعه پشت سر ضايعه. همين چند روز چقدر جمعيت پاسداران شهيد شدند، و اين همه‌اش براى اين است كه ما دو دسته بوديم:

يك دسته‌مان از مدرسه آمده بوديم وارد شده بوديم، و يك دسته‌مان از خارج آمده بوديم و وارد شده بوديم. نه ما آن تجربه انقلابى را داشتيم و نه آنها آن روح انقلابى را، و لهذا از اول هم كه ما- به حسب الزامى كه من تصور مى‌كردم،- دولت موقت را قرار داديم خطا كرديم. از اول بايد يك دولتى كه قاطع باشد و جوان باشد، قاطع باشد بتواند مملكت را اداره كند [قرار مى‌داديم‌]، نه يك دولتى كه نتواند. منتها آن وقت ما نداشتيم فردى را كه بتوانيم، آشنا نبوديم [تا] بتوانيم انتخاب كنيم. انتخاب شد و خطا شد. و حالا هم كه دولت مى‌خواهد در مجلس شورا ايجاد بشود، حالا ما بايد اين مطلب را به مجلس شورا اعلام كنيم كه بايد يك دولت متدينِ تمام، صد در صد اسلامى و قاطع [انتخاب شود]، يك نفر وزير اگر مثل بعضى از اين وزرا كه الآن هستند باشد، اينها نپذيرند. تمام وزرا يكى يكى بايد بررسى بشود. وزير متدين صد در صد انقلابى، مكتبى و قاطع. اگر ما دولتمان باز مثل سابق باشد، و آن طور وضع و آن طور ديد را داشته باشد، ما بايد عزاى اين نهضت را بگيريم، و پيروزى ما امكان ندارد. و لهذا ما بايد اين اشتباهات سابق را جبران كنيم. اگر ما آن خطا را نكرده بوديم كه هى آمدند به من گفتند، هى گفتند، هى گفتند اين مصلحت‌انديشان كه «اينهايى كه، سازمانيهايى‌ [١] كه آدم نكشته‌اند و چه نكرده‌اند، عفو بشوند» اين عفو بر خطا واقع شد، و اينها ريختند مشغول توطئه شدند.

يك جمعيتى كه در دست ما بودند رهايشان كرديم. يك دسته‌اى را كه بايد بگيريم ديگر نگرفتيم.

ما اگر مثل آن انقلابهايى كه در دنيا واقع مى‌شود از اول عمل كرده بوديم، كه به مجرد

[١] مأموران و وابستگان به ساواك.