مدارسى است كه از اوّل تا حالا ساخته شده است، در دو سال ثلث او- اينها را نمى‌گويند، آنهايى كه غرض دارند آن مسائلى را كه بايد گفت نمى‌گويند، مى‌روند مى‌نشينند روى آن چيزهايى كه عيب و علت است، آن را مى‌گويند. حضرت مسيح- سلام اللَّه عليه- آن طورى كه نقل مى‌كنند با اصحابش داشت مى‌رفت، يك الاغ مرده‌اى، حيوان مرده‌اى افتاده بود تَعَفُّن كرده بود. آنها از تعفُّنش و از اينها ذكر مى‌كردند. حضرت فرمود: چه دندانهاى سفيدى دارد. [١] اينها تعليم است. نبايد انسان يك جمهورى اسلامى كه اين قدر بركات تا حالا داشته است، تمام مراكز فساد را بسته است، تمام مراكزى كه مشروب فروشى بوده و بر خلاف اسلام بوده، همه را بسته است. اين قدر براى مستضعفين كار كرده است، اين قدر زمين درست كرده، اين قدر آسفالت كرده است. اين قدر مدارس درست كرده است، اين قدر خانه براى مردم درست كرده، اين قدر كار كرده. اينها را هيچى، كارى بهش نداريم. اما در فلان دادگاه، اين كسى كه در دادگاه بوده خطا كرده، اين را بگيريم هياهو كنيم؛ اين انحراف است. معلوم است كه از هر كس هست اين قلم، اين قلمِ انحرافى است. ممكن هم هست كه خودش ملتفت نباشد. آن شخص ملتفت نباشد. اما نمى‌شود در يك جامعه‌اى كه دو سال الآن از زندگى‌اش دارد مى‌گذرد، يك جامعه‌اى كه همه چيزش خراب بوده، همه چيزش فاسد بوده، و بيش از دو سالش نيست، اين بچه دو ساله را بخواهيد مثل يك انسان چهل ساله كه همه كارهايش را كرده درست كنيد، نمى‌شود اين. نبايد ما خودمان به جان جمهورى اسلامى بيفتيم براى اينكه فرض كنيد كه يك اعوجاجى در فلان جا واقع شده است. يا يك شخصى را كه خيلى هم آدم خوبى بوده، حالا كار از او نمى‌آمده، كنارش گذاشته‌اند. حالا ما قلم دست بگيريم و كتاب بنويسيم يا مجله بنويسيم و چى بنويسيم. و همه مفاسدى كه در يك گوشه يا دو گوشه مملكت واقع شده است اين را به رخ جمهورى اسلامى بكشيم كه جمهورى اسلامى اين جورى است. اگر يك نفر فرض كنيد وكيل در ميان سيصد، دويست و پنجاه‌

[١] بحار الأنوار، ج ١٤، ص ٣٢٧، ح ٤٧.