مى‌بينيد كه يك جايى جورى از كار در مى‌آيد كه مسأله اين طور نبوده است كه ما تصور مى‌كرديم. بايد كتابهايى كه نوشته مى‌شود، و همين طور چيزهايى كه منتشر مى‌شود، اينها بايد درست توجه بشود. و افراد مطّلع، مدبِّر و كسانى كه از مكتبها اطلاع دارند و مسير آنها را مى‌دانند، اينها توجه بكنند، و كتابها را مطالعه كنند قبل از انتشار، و خود مجله را قبل از انتشار، درست مطالعه بكنند كه مبادا يك وقتى يك جايش خلاف در آيد، آن وقت براى شما دست بگيرند كه خير، اين مجله هم مثلًا انحرافى است. اين، هم صلاح خود شماست و هم صلاح ملت است.

اهميت ارزيابى و گزينش در تصدى مسئوليتها

بنا بر اين، اين از مسائل مهمى است كه در درجه اوّل اهميت واقع شده است كه اشخاصى كه اداره مى‌كنند يك جايى را، از اوّل ارزيابى بشود كه اين اشخاص چه كاره بوده‌اند. سابقه‌شان چيست. تحصيلاتشان در كجا بوده. چه جور رويّه‌اى در تحصيلات داشتند. و بعد از انقلاب چه جور وضعيتى اينها داشتند. قبل از انقلاب چه وضعيتى داشتند اينها. افكارشان قبلًا چى بوده. اگر يك كسى افكارش قبلًا منحرف بوده، حالا بيايد به شما ادعا بكند كه خير، من برگشته‌ام، ما بايد قبول كنيم، اما نبايد او را مجله نويس كنيم. آن دوتا با هم فرق دارند. خوب، بسيارى از اشخاصى كه مى‌آيند مى‌گويند ما توبه كرديم، توبه قبول است، لكن نمى‌شود آنها را سر يك كارى گذاشت كه آن كار اهميت دارد.

براى اينكه ما نمى‌دانيم كه- به حسب واقع كه ما نمى‌دانيم كه- اين آدم توبه كرده يا اين آدم مى‌خواهد با اين كلمه «توبه» ما را بازى بدهد. ما بايد از او قبول مى‌كنيم كه در جامعه مسلمين مثل ساير مسلمانها با او عمل بكنيم، اما نبايد راديو و تلويزيون را به دست او بدهيم، يا او را راه بدهيم در راديو و تلويزيون، يا مجله‌اى كه براى تربيت افراد است، براى ترويج اين مسير اسلامى ملت است، ما به دست او بدهيم و يا نوشته‌هايش را به دست او بدهيم. اين طور نبايد كه ما خوش باور باشيم. خيلى از اشخاص هستند كه تمام حرفهايشان حرفهاى اسلام است، تمام حرفهايشان حرفهاى نهج البلاغه است، و تمام‌