لشكرى يا اشخاص سياسى كشور واقع مى‌شود و ملت حضور ندارند در آنجا. اينها حضور ملت را نمى‌فهمند يعنى چه؛ يا مى‌فهمند و از بس كه حب جاه دارند و حب مال دارند دست و پا مى‌زنند كه شايد- شايد در يكصد احتمال يكى- بتوانيم. اينها نمى‌دانند كه فرق است ما بين قيامهاى سياسى، قيامهاى ملى، قيامهايى كه براى آمال دنيايى است با اين نهضت اسلامى. نهضت اسلامى ايران ابداً، نه مليت و مليتگرايى- خصوصاً، به آن معناى فاسدش- در آن دخالت داشت و دارد و نه احزاب سياسى و طبقه روشنفكر و اين مسائلى كه در ساير جاها هست. اين نهضت از نفْس توده مردم، از نفْس توده زن و مرد مردم بلند شد و به همان طور كه مردها وارد ميدان بودند بانوان محترم هم وارد بودند، بلكه حظ اينها و زحمات اينها بيشتر از مردها بايد گفت بود؛ براى اينكه وقتى كه بانوان مى‌آيند در ميدان، قوه مردها دو چندان مى‌شود يا ده چندان مى‌شود. مردها نمى‌توانند ببينند كه خانمها در ميدان آمده‌اند و آنها كنار بروند. يك توده مسْلم، يك ٣٥ ميليون جمعيت- به استثناى چند صد تا آدمهاى منحرف- مؤمن به خدا، مؤمن به اسلام، مؤمن به قرآن كريم، يك ٣٥ ميليون هم صدا، با ايمان به خدا و قرآن كريم برخاستند از جا. در هر خانه‌اى برويد مى‌بينيد كه همان مسائل نهضت هست. تمام حرفهايى كه بيشتر بين خانمها هم با هم در مجالس بوده است- به طورى كه من اطلاع پيدا كرده‌ام- يا مردها در مجالسشان بوده تمام آن مسائل برگشت يكدفعه به مسائل سياسى. تمام طبقات كشور؛ زن و مرد و بزرگ و كوچك يكوقت مسائلشان برگشت به مسائل سياسى. حتى گاهى بعضى بچه‌هاى كوچكى كه در منزل ما هم مى‌آيند گاهى اينها هم وقتى كه بازى مى‌كنند بازى سياسى مى‌كنند؛ يكى‌شان نقش رئيس جمهور را، يكى‌شان نقش مثلًا يكى ديگر را همين طورى. يك همچو واقعه‌اى كه در ايران واقع شد اين عمقش را بايد اين اشخاص كه نظر دارند بفهمند قضيه چيست؟ در چه موقع بود در طول اين پنجاه سالى كه خوب، بسيارى يادشان هست يا ده- بيست سالى كه همه‌تان يا اكثرتان يادتان هست، چه وقت بود كه همان طورى كه مردها وارد در ميدان نبرد بودند، زنها هم وارد بودند؛ زنها هم جلو مى‌افتادند. زنها هم بچه‌هاى كوچكشان را به آغوش مى‌كشيدند و اگر دو تا بود يكى‌اش‌