آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٥٩ - فصل اول در حقيقت نيّت است در عبادات

عمل خود را موافق با احتياط و خود را مبالى به دين مى‌دانند. مثلا، در باب وضو اخبارى كه وضوى رسول خدا را بيان كرده‌اند متواتر است. على الظاهر، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله يك مشت [آب‌] به صورت مى‌زدند و يك مشت به دست راست و يك مشت به دست چپ.[٢١٣] و اجماع فقهاء اماميّه قائم است على التّحقيق كه اين وضوء صحيح است. و ظاهر كتاب خدا نيز همين است. در شستن دوم، بلكه غرفه دوم، بعضى اشكال كردند، ولى غرفه دوم، بلكه شستن دوم نيز، ضرر ندارد، گرچه در استحبابش كلامى است. و ليكن شستن سوم بدعت و مبطل وضوء است بلا اشكال روايتا و فتوى. اكنون عملى وسواسى بيچاره را ببين كه به بيست غرفه كه هر يك از آن غرفه‌ها فرا مى‌گيرد تمام دست را و غسله تامّه محسوب مى‌شود اكتفا نمى‌كند، در اين صورت وضوئش بى‌اشكال باطل است. اين بدبخت ضعيف العقل اين عمل را كه از اطاعت شيطان و وسوسه او بجا آورده صحيح مى‌داند و موافق احتياط، آن وقت عمل سايرين را باطل مى‌شمارد.

اكنون وجه صدق حديث شريف كه او را بى‌عقل شمرده است معلوم مى‌شود. كسى كه عمل مخالف با عمل رسول خدا را صحيح بداند و عمل موافق با آن حضرت را باطل بداند، يا از دين خدا خارج است يا بى‌عقل. و چون اين بيچاره از دين خارج نيست، پس بى‌عقل است و مطيع شيطان و مخالف رحمن.

و براى علاج اين مصيبت و داء عضال چاره‌اى نيست جز آن كه قدرى تفكّر كند در اين امور كه ذكر شد و مقايسه كند عمل خود را با عمل نوع متديّنين و علماء و فقهاء رضوان اللّه عليهم، و اگر خود را مخالف با آنها ديد ارغام انف شيطان كند و بى‌اعتنائى به آن پليد نمايد. و چند مرتبه كه شيطان وسوسه كرد كه عملت باطل است، جواب دهد كه اگر عمل همه فقهاء امّت باطل شد، عمل من نيز باطل باشد. اميد است چندى كه مخالفت شيطان نمود و در ضمن‌

[٢١٣] - از جمله فروع كافى، ج ٣، ص ٢٤،« كتاب الطهارة»،« باب صفة الوضوء».