آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٢ - فصل دوم در مواظبت از وقت

حضرت امير صلوات اللّه عليه روايت شده كه چون وقت نماز مى‌شد، به خود مى‌پيچيد و متزلزل مى‌شد. عرض كردند به آن حضرت اين چه حالى است تو را يا امير المؤمنين. مى‌فرمود: «آمد وقت امانتى كه خداى تعالى عرضه داشت آن را بر آسمان‌ها و زمينها و ابا كردند از حمل آن و ترسيدند از آن.»[١٦٤] و سيّد بن طاوس [قدّس سرّه‌] در فلاح السّائل نقل فرموده كه حضرت امام حسين عليه السلام وقتى وضو مى‌گرفت رنگش تغيير مى‌كرد و مفاصلش مى‌لرزيد.

سبب از آن حضرت پرسيدند، فرمود: «سزاوار است براى كسى كه وقوف كرد بين دو دست صاحب عرش اين كه رنگش زرد شود و مفاصلش بلرزد.»[١٦٥] و از حضرت امام حسن عليه السلام همين طور منقول است.[١٦٦] و از حضرت امام سجاد عليه السلام روايت شده كه وقتى وقت وضو مى‌شد، رنگش زرد مى‌شد. گفته شد اين چه حال است كه عارض شما مى‌شود وقت وضو مى‌فرمود: «نمى‌دانيد بين دو دست كى ايستاده‌ام؟»[١٦٧] ما نيز اگر قدرى تفكّر كنيم، و به قلب محجوب مهجور خود بفهمانيم كه اوقات صلوات اوقات حضور در بارگاه قدس حضرت ذى الجلال است، اوقاتى است كه حق تعالى كه مالك الملوك و عظيم مطلق است بنده ضعيف ناچيز را به مناجات خود دعوت فرموده و به دار الكرامه خود اذن دخول داده تا فوز به سعادتهاى ابدى و سرور و بهجتهاى دائمى پيدا كند، از دخول وقت صلاة به مقدار معرفت خود بهجت و سرور داشتيم. و اگر قلب استشعار عظمت و خطر مقام كند به مقدار فهم عظمت، خوف و خشيت حاصل مى‌شود. و چون قلوب اولياء مختلف و حالات آنها متفاوت است به حسب‌

[١٦٤] - منبع پيشين، حديث ٥ و ١٤.

[١٦٥] - سيد بن طاوس( ره) در فلاح السّائل به نقل از كتاب اللؤلؤيّات در احوالات امام حسن بن على، عليهما السلام، آورده است.

[١٦٦] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٣٤٦،« كتاب الطّهارة»،« أبواب الوضوء»، باب ٣٤، حديث ٣٤. از فلاح السائل.

[١٦٧] - مستدرك الوسائل،« كتاب الصّلاة»،« ابواب افعال الصّلاة»، باب ٢، حديث ٣٥.