بشنوند، با الفاظ ركيكه و كلمات قبيحه به صاحبانش حمله كنند، و گويى به آنها ناسزائى گفته شده كه جبران مى‌كنند. اين مردم سدّ طريق انسانى و خار راه معرفت اللّه و شيطان آدم فريبند، و فوج فوج بندگان خدا را از حق و اسماء و صفات و ذكر و ياد او بازدارند و به مقاصد حيوانيّه و شهوات بطنيّه و فرجيّه متوجه كنند. اين‌ها مأموران شيطانى هستند كه به مقتضاى‌ و لَاقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقيم‌.[٣٢٣] سر راه مستقيم الهى نشسته و نگذارند كسى با خداوند خود انس حاصل كند و از ظلمتهاى علاقه‌مندى به شهوات حيوانى، كه از آن جمله علاقه‌مندى به حور و قصور است، رهايى يابد. اين‌ها ممكن است شواهدى از ادعيه انبياء و اهل بيت عصمت عليهم الصلاة و السلام آورند كه آنها نيز حور و قصور مى‌خواستند. و اين از قصور اين طائفه است كه فرق بين حبّ كرامة اللّه، كه نظر به كرامت و اعطاء محبوب است كه خود علامت محبّت و عنايت است، با حبّ به حور و قصور و امثال آن استقلالا، كه در خميره شهوت حيوانى است، نگذاشتند. حبّ كرامة اللّه حبّ اللّه است كه بالتّبع به كرامت و عنايت نيز سرايت كند- (عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست.)[٣٢٤]

و ما حبّ الدّيار شغفن قلبى‌		و لكن حبّ من سكن الدّيارا[٣٢٥]

و الّا على بن أبي طالب عليه السلام با حور و قصور چه سر و كارى دارد؟ آن سرور را با هواهاى نفسانيّه و شهوات حيوانيّه چه تناسب است؟ كسى كه عبادتش عبادت احرار است، جزاى او جزاى تجّار نخواهد بود. عنان قلم گسيخته شد و از مطلب دور افتادم.

بالجمله، كسى كه خود را عادت داد به قرائت آيات و اسماء الهيّه از كتاب تكوين و تدوين الهى، كم‌كم قلب او صورت ذكرى و آيه‌اى به خود

[٣٢٣] -« بر سر راه راست( آيين) تو در كمينشان خواهم نشست.»( اعراف- ١٦)

[٣٢٤] -« به جهان خرّم از آنم كه جهان خرّم از اوست- عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست».- سعدى

[٣٢٥] -« دوستى سرزمين( يار) دلم را نبرده است- بلكه دل در گرو دوستى آنكه در آن ديار ساكن است نهاده‌ام».- مجنون عامرى. جامع الشواهد، ص ٢٢٠،« باب الواو مع الميم».