آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٩ - فصل نهم در بيان احاديث راجع به حضور قلب

و فرمودند: «كسى كه دو ركعت نماز بجا آورد و در آن به چيزى از دنيا متوجّه نشود، خداى تعالى گناهان او را مى‌آمرزد.»[٦٣] و فرمودند: «بعضى از نمازها قبول مى‌شود نصفش يا ثلثش يا ربعش يا خمسش- تا عشرش. و بعضى از نمازها چون جامه كهنه پيچيده مى‌شود و به روى صاحبش زده مى‌شود. و از نماز تو مال تو نيست مگر آن كه به قلبت اقبال به آن كنى.»[٦٤] و حضرت باقر عليه السلام فرمودند: «رسول خدا فرمود: وقتى بنده مؤمن به نماز بايستد خداى تعالى نظر به سوى او كند- يا فرمودند خداى تعالى اقبال به او كند- حتى منصرف شود. و رحمت از بالاى سرش سايه بر او افكند و ملائكه فروگيرند اطراف و جوانب او را تا افق آسمان و خداى تعالى ملكى را موكّل او كند كه بايستد بالاى سر او و بگويد: اى نمازگزار، اگر بدانى كى نظر مى‌كند به سوى تو و با كى مناجات مى‌كنى، توجّه به جايى نمى‌كنى و از موضعت جدا نمى‌شوى هرگز.»[٦٥] و از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه «جمع نمى‌شود اشتياق و خوف در دلى مگر آن كه بهشت بر او واجب شود. پس وقتى نماز مى‌خوانى، اقبال كن به قلب خود به خداى عزّ و جلّ، زيرا كه نيست بنده مؤمنى كه اقبال كند به قلبش به خداى تعالى در نماز و دعا مگر آن كه قلوب مؤمنين را خداى تعالى به او اقبال دهد و با دوستى آنها او را تأييد كند او را به بهشت برد.»[٦٦] و از حضرت باقر و صادق عليهما السلام مروى است كه فرمودند:

«نيست از براى تو از نمازت مگر آنچه را كه اقبال قلبت داشته باشى در آن، پس، اگر به غلط بجا آورد تمام آن را يا غفلت از آداب آن كند، پيچيده شود

[٦٣] - منبع پيشين، حديث ١٣.

[٦٤] - بحار الانوار، ج ٨١، ص ٢٦٠،« كتاب الصّلاة»، باب ١٦، حديث ٥٩.

[٦٥] - مستدرك الوسائل،« كتاب الصّلاة»،« ابواب افعال الصّلاة»، باب ٢، حديث ٢٢.

[٦٦] - وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٦٨٧،« كتاب الصّلاة»،« ابواب افعال الصّلاة»، باب ٣، حديث ٣.