فرمايد: «معناى «سلام» در دنباله نمازها، «امان» است، يعنى، كسى كه اوامر الهيّه و سنن نبويّه را ادا كند با خشوع قلبى، ايمن از بلاء دنيا و عذاب آخرت شود.» يعنى از تصرّفات شيطانيّه در دنيا مأمون شود، چه كه اداء اوامر الهيّه با خشوع قلبى موجب قطع تصرّف شيطان است- انَّ الصَّلوةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَر.[٥٧٧] پس از آن، اشاره به سرّى از اسرار «سلام» فرمايد و گويد: «سلام يكى از اسماء اللّه است كه خداى تعالى به وديعت در موجودات قرار داده.» و اين اشاره به مظهريّت موجودات از اسماء الهيّه است. و بايد عبد سالك اين لطيفه الهيه را كه در باطن ذات و خميره او به وديعت نهفته است، اظهار كند، و در جميع معاملات و معاشرات و امانات و ارتباطات استعمال كند، و در مملكت باطن و ظاهر خود نيز سرايت دهد، و در معاملات با حق و دين حق تعالى استعمال نمايد تا خيانت به وديعت الهيه نكرده باشد. پس، حقيقت «سلام» را سرايت دهد در جميع قواى ملكيّه و ملكوتيّه خود و در جميع عادات و عقايد و اخلاق و اعمال خويش تا خود از همه تصرّفات سالم ماند. و طريق تحصيل اين سلامت را تقوى معرفى فرموده.

و بايد دانست كه تقوى را مراتب و منازلى است:

______________________________
جاى آورد، از بلاى دنيا در امان است و از عذاب آخرت بر كنار. و «سلام» نامى از نامهاى خداى تعالى است كه در ميان خلق خود به وديعت نهاده تا در داد و ستد، نگاهدارى امانات، و روابط با هم و صدق همنشينى و صحت آميزش و معاشرتشان به كار برند. و اگر خواهى سلام را در جاى خود نهى و معنايش را ادا كنى، بايد از خدا پروا نمايى و دين و دل و عقل تو از تو در سلامت باشد و آنها را به تيرگى گناهان نيالايى، و بايد فرشتگان نگهبانت را در امان بدارى و آنها را نيازارى و ملولشان نسازى و با رفتار ناشايست ايشان را از خود دور نسازى. سپس دوستت و آنگاه دشمنت (بايد از جانب تو در امان باشند.) كه هر كه نزديكانش از او در امان نباشد، بيقين بيگانه از او در امان نخواهد بود. و كسى كه سلام را در اين جايگاهها ننهد (او را) نه سلام است و نه تسليم [نسخه: و نه سلمى‌]. و او در سلام خود دروغگوست هر چند در ميان مردم بدان تظاهر كند». مصباح الشريعة، «الباب الثامن عشر، فى السلام».

بحار الانوار، ج ٨٢، ص ٣٠٧.

[٥٧٧] -« همانا نماز از فحشاء و منكر باز مى‌دارد.»( عنكبوت- ٤٥)