آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٠ - فصل دوم در بعض آداب استعاذه است

لذت و حلاوت خالى باشد، روحى ندارد و قلب را از آن استفاده‌اى نباشد.

پس اى عزيز، قلب را به آداب عبوديّت مأنوس كن و به ذائقه روح حلاوت ذكر خدا را بچشان. و اين لطيفه الهيّه در ابتدا امر به شدت تذكّر و انس با ذكر حق حاصل شود، ولى در ذكر قلب مرده نباشد و غفلت بر آن مستولى نشود. و چون با تذكّر قلب را مأنوس نمودى، كم‌كم عنايات ازليّه شامل حالت گردد و فتح ابواب ملكوت بر قلبت گردد. و علامت آن تجافى از دار غرور و انابه به دار خلود و استعداد براى موت قبل از رسيدن موت است.

بارالها، از لذت مناجات و حلاوت مخاطبان خود ما را نصيبى عنايت فرما، و ما را در زمره ذاكران و جرگه منقطعان به عزّ قدس خود قرار ده، و دل مرده ما را حياتى جاويدان بخش و از ديگران منقطع و به خود متوجّه فرما. انّك ولىّ الفضل و الانعام.

فصل دوم در بعض آداب استعاذه است‌

قال تعالى: فاذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّه مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيم انَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ انَّما سُلْطانُهُ عَلى الَّذيَن يَتَوَلَّوْنَهُ و الّذيْنَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُون‌[٣٣١] از آداب مهمّه قرائت، خصوصا قرائت در نماز كه سفر روحانى إلى اللّه و معراج حقيقى و مرقاة وصول اهل اللّه است، استعاذه از شيطان رجيم است كه خار طريق معرفت و مانع سير و سلوك إلى اللّه است، چنانچه خداى تعالى خبر دهد از قول او در سوره مباركه «اعراف» آنجا كه‌

[٣٣١] -« چون خواستى قرآن بخوانى از شيطان به خدا پناه ببر. همانا او را بر كسانى كه ايمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند چيرگى و سلطه نيست. شيطان بر كسانى فرمانروايى دارد كه او را دوست خود گرفته‌اند و كسانى كه به خدا شرك ورزيده‌اند.»( نحل- ٩٨- ١٠٠)