وصل: عن مصباح الشّريعة قال الصّادق عليه السلام: سمّى المستراح مستراحا لاستراحة النّفوس من اثقال النّجاسات و استفراغ الكثافات و القذر فيها. و المؤمن يعتبر عندها انّ الخالص من حطام الدّنيا كذلك يصير عاقبته، فيستريح بالعدول عنها و تركها، و يفرّغ نفسه و قلبه عن شغلها، و يستنكف عن جمعها و اخذها استنكافه عن النّجاسة و الغائط و القذر. و يتفكّر في نفسه المكرّمة فى حال كيف تصير ذليلة في حال، و يعلم انّ التّمسّك بالقناعة و التّقوى يورث له راحة الدّارين، و انّ الرّاحة في هوان الدّنيا و الفراغ من التّمتّع بها و في ازالة النّجاسة من الحرام و الشّبهة، فيغلق عن نفسه باب الكبر بعد معرفته ايّاها، و يفرّ من الذّنوب، و يفتح باب التّواضع و الندم و الحياء، و يجتهد في اداء اوامره و اجتناب نواهيه طلبا لحسن المآب و طيب الزّلفى، و يسجن نفسه في سجن الخوف و الصّبر و الكفّ عن الشّهوات إلى ان يتّصل بامان اللّه في دار القرار، و يذوق طعم رضاه. فانّ المعوّل ذلك، و ما عداه لا شي‌ء. [١] انتهى كلامه الشّريف.

در اين كلام شريف دستور جامعى است براى اهل معرفت و سلوك كه بايد انسان بيدار سالك إلى دار الآخرة در هر حالى از حالات حظوظ روحانيّه‌

______________________________
[١]- «مستراح را مستراح ناميده‌اند چون نفسها در آنجا از سنگينى نجاسات آسوده مى‌گردند و پليديها (از بدن) خارج مى‌شود، و شخص مؤمن عبرت مى‌آموزد كه خالص‌ترين متاع دنيا (غذا) در پايان بدان صورت تبديل مى‌گردد، آنگاه به آسانى از مال دنيا روى گردان شود و به‌سويش نرود و جان و دل را از مشغولى بدان آزاد كند و همچنان‌كه از نجاست و پليدى خويش اجتناب مى‌ورزد از گرفتن و جمع مال خوددارى جويد. و درباره نفس خود مى‌انديشد كه چگونه در يك حال عزيز و گرامى است و در حالى ديگر ذليل و خوار. و خواهد دانست كه التزام به قناعت و تقوا آسايش دو سراى وى را به دنبال دارد. و داند كه راحتى در سبك گرفتن دنيا و فارغ بودن از تمتعات آن و پاك شدن از نجاست حرام و شبهه است.

پس، بعد از آنكه نفس خود را شناخت، در تكبر را بر روى آن مى‌بندد و از گناهان مى‌گريزد، و در تواضع و پشيمانى و شرم را (به روى آن) مى‌گشايد و در طلب حسن عاقبت و لذت قرب به حق در انجام دستورات خدا و اجتناب از نواهى او مى‌كوشد. و نفس خود را در حصار خوف، صبر و خوددارى از شهوات زندانى مى‌كند تا اينكه در دار القرار به امن خدا بپيوندد و طعم رضاى او را بچشد، كه همين شايسته اعتماد است و بس و جز آن هيچ نيست.» مصباح الشريعة، «الباب التّاسع، فى المبرز».