آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٦ - فصل چهارم در طهور است

فصل چهارم در طهور است‌

و آن يا آب است، و آن در اين باب اصل است، و يا «ارض» است.

بدان كه انسان سالك را به طريق كلّى دو طريق است براى وصول به مقصد اعلى و مقام قرب ربوبيّت: يكى از آن دو، كه مقام اوّليّت و اصالت دارد، سير إلى اللّه است به توجّه به مقام رحمت مطلقه و خصوصا رحمت رحيميّه كه رحمتى است كه هر موجودى را به كمال لايق خود مى‌رساند. و از شعب و مظاهر رحمت رحيميّه بعث انبياء و رسل صلوات اللّه عليهم است كه هاديان سبل و دستگير بازماندگانند، بلكه در نظر اهل معرفت و اصحاب قلوب، دار تحقّق صورت رحمت الهيّه است، و خلايق دائما مستغرق بحار رحمت حقّند و از آن استفاده نمى‌كنند. اين كتاب بزرگ الهى، كه از عالم غيب الهى و قرب ربوبى نازل شده و براى استفاده ما مهجوران و خلاص ما زندانيان سجن طبيعت و مغلولان زنجيرهاى پيچ در پيچ هواى نفس و آمال به صورت لفظ و كلام در آمده، از بزرگترين مظاهر رحمت مطلقه الهيّه است كه ما كور و كرها از آن به هيچ وجه استفاده نكرديم و نمى‌كنيم. آن رسول ختمى و ولىّ مطلق گرامى كه از محضر قدس ربوبى و محفل قرب و انس الهى به اين سر منزل غربت و وحشت قدم رنجه فرموده و گرفتار معاشرت و مراودت با ابو جهل‌ها و بدتر از آنها گرديده و ناله ليغان على قلبى‌اش‌[٩٢] دل اهل معرفت و ولايت را محترق كرده و مى‌كند، رحمت واسعه و كرامت مطلقه الهيّه است كه آمدن در اين كلبه‌اش براى رحمت موجودات سكنه عالم اسفل ادنى است و بيرون بردن آنها است از اين دار وحشت و غربت- چون كبوتر مطوّقه كه براى نجات رفقا خود را به دام بلا اندازد.[٩٣]

[٩٢] - پاورقى ٨٧.

[٩٣] - كليله و دمنه، باب الحمامة المطوقة.