آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٢ - ايقاظ ايمانى

شده.

و يك گروه راجعان إلى الخلق هستند، كه سمت مكمّليّت و هادويّت دارند، چون انبياء عظام و اوصياء آنها عليهم السلام. و اين طايفه با آن كه در كثرت واقع و به ارشاد خلق مشغولند، كثرت حجاب آنها نيست و از براى آنها مقام برزخيّت است.

بنابراين‌ ايّاكَ نَعْبُدُ و ايّاكَ نَسْتَعين‌ به حسب حالات اين طوايف فرق مى‌كند: پس، از ما محجوبان صرف ادّعا و صورت است. پس، اگر تنبّه بر حجاب خود پيدا كنيم و نقصان خود را دريابيم، به هر اندازه‌اى كه از نقصان خود مطّلع شويم، عبادت ما نورانيّت پيدا كند و مورد عنايت حق تعالى شود.

و از سالكان به‌اندازه قدم سلوك نزديك به حقيقت است. و از واصلان نسبت به رؤيت حق حقيقت است، و نسبت به رؤيت كثرت صرف صورت و جرى بر عادت است. و از كاملان صرف حقيقت است، پس نه آنها حجاب حقّى دارند و نه حجاب خلقى.

ايقاظ ايمانى‌

بدان اى عزيز كه ما تا در اين حجب غليظ عالم طبيعت هستيم و صرف وقت در تعمير دنيا و لذائذ آن مى‌كنيم و از حق تعالى و ذكر و فكر او غافل مى‌باشيم، تمام عبادات و اذكار و قرائات ما بى‌حقيقت است- نه در الحمد للّه محامد را مى‌توانيم به حق منحصر كنيم، و نه در ايّاكَ نَعْبُدُ وَ ايّاكَ نَسْتَعين‌ راهى از حقيقت مى‌پوييم، بلكه با اين دعاوى بى‌مغز در محضر حق تعالى و ملائكه مقربين و انبياء مرسلين و اولياء معصومين رسوا و سر شكسته هستيم. كسى كه زبان حال و قالش مشحون به مدح اهل دنيا است، چه طور الحمد للّه گويد؟ و كسى كه وجهه قلبش طبيعى و بويى از الهيّت در آن نيست و اعتماد و اتكالش به خلق است، با چه زبان‌ ايّاكَ نَعْبُدُ وَ ايّاكَ نَسْتَعين‌ گويد؟ پس اگر مرد اين ميدانى، دامن همّت به كمر زن و با شدّت تذكّر و تفكّر در عظمت حقّ و ذلّت و عجز و فقر مخلوق، در اوائل امر اين حقايق و لطائف را كه در خلال اين رساله‌