مى‌باشد، يعنى، متقوّم است به بلند نمودن دست را در حذاء وجه، و بسط باطن كفها را طرف آسمان و خواندن ادعيه مأثوره يا غير مأثوره. و جائز است دعا نمودن به هر زبان، عربى يا غير آن. و عربى احوط و افضل است.

و فقها فرموده‌اند افضل ادعيه در آن، دعاى «فرج» است.[٥٨٤] و دليل فقهى معتدّ بهى به نظر نويسنده نرسيده بر افضليّت، ولى مضمون دعا دالّ بر فضيلت تامّه آن است، زيرا كه مشتمل بر «تهليل» و «تسبيح» و «تحميد» است كه روح توحيد است، چنانچه بيان آن شد. و نيز مشتمل بر اسماء بزرگ الهى است از قبيل: «اللّه»، «الحليم»، «الكريم»، «العلىّ»، «العظيم»، «الرّبّ»، و نيز مشتمل بر ذكر ركوع و سجود است، و نيز مشتمل بر اسماء ذات و صفات و افعال است، و نيز مشتمل است بر مراتب تجلّيات حق جلّ و علا، و نيز مشتمل است بر سلام بر مرسلين، گرچه احتياط ترك آن است، ولى اقوى جواز است، و نيز مشتمل است بر صلوات بر پيغمبر و آل او عليهم السلام. گويى اين دعاى شريف با اين اختصار مشتمل به تمام وظايف ذكريّه صلاة است.

و از گفته فقها رضوان اللّه عليهم نيز اثبات افضليّت توان كرد، يا به واسطه تسامح در ادلّه سنن [١]، گرچه نويسنده را در آن تأملى است. و يا به واسطه كشف دليل معتبرى، كه به نظر ما نرسيده، كه مبناى اجماع در نظر متأخّرين است.

و از ادعيه شريفه كه بسيار فضيلت دارد و نيز مشتمل بر آداب مناجات‌

______________________________
[١]- روايات متعددى- در حد استفاضه- وارد شده است كه اگر به كسى خبر برسد (بشنود يا در جايى بخواند) كه انجام عملى ثواب و پاداش دارد و او آن عمل را انجام بدهد، بدان عمل مثاب و مأجور خواهد بود اگر چه آن خبر صحيح نباشد. اين روايات به «اخبار من بلغ» معروف است، و مفاد مضمون آنها را «تسامح در ادلّه سنن» گويند. رجوع شود به بحار الانوار، ج ٢، ص ٢٥٦، «كتاب العلم»، باب ٣٠. اصول كافى، ج ٣، ص ١٣٩، «كتاب الايمان و الكفر»، «باب من بلغه ثواب من اللّه على عمل».

[٥٨٤] - لا إله الّا اللّه الحليم الكريم ... وسائل الشّيعة، ج ٤، ص ٩٠٦،« كتاب الصّلاة»،« أبواب القنوت»، باب ٧، حديث ٤. مستدرك وسائل الشّيعة،« كتاب الصّلاة»،« أبواب القنوت»، باب ٦، حديث ٤ و ٩.