آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٥ - فصل دوم در بعضى از آداب و اسرار تكبيرات اذان و اقامه است

جهاد در راه خدا نمايد، حق تعالى از او دستگيرى فرمايد و او را از ظلمات عالم طبيعت به يد غيبى نجات دهد، و ارض مظلمه قلب او را به نور جمال خود روشن فرمايد و او را مبدل به سماوات روحيه فرمايد. و مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها حُسْناً انّ اللَّه غَفُورٌ شَكُور.[١٧٨]

فصل دوم در بعضى از آداب و اسرار تكبيرات اذان و اقامه است‌

بدان كه چون اذان اعلام حضور قواى ظاهره و باطنه نفس است در محضر ربوبيّت براى ثناى ذات مقدّس به حسب جميع اسماء و صفات و شئون و آيات زيرا كه نماز، چنانچه اشاره به آن شد، ثناى جامع است و مورد اين ثناء ذات مقدس است به حسب جلوه به اسم اعظم كه مقام احديّت جمع اسماء است در حضرت واحديت، و مقام تجلّى به جمع و تفريق و ظهور و بطون است در حضرات اعيان و اسماء عينيّه، پس، سالك در اول امر متوجه به كبرياى ذات مقدس شود به حسب اين شأن جامع، پس، اعلان عظمت و كبرياى آن را كند اوّلا به قواى ملكوتيّه و ملكيّه مملكت خود، و ثانيا به ملائكة اللّه موكّله به ملكوت قواى منتشره در مملكت نفس، و ثالثا به موجودات عوالم غيب و شهادت، و رابعا به ملائكة اللّه موكّله به ملكوت سماوات و ارضين.

پس، به حسب چهار تكبير، كبرياى اسم اعظم را به جميع سكنه عوالم غيب و شهادت مملكت داخلى و خارجى اعلان كند، و اين خود، اعلان عجز خود از قيام به ثناى ذات مقدس است و اعلام قصور خود از اقامه نماز است، و اين خود از امور شامله سلوك و آداب محيطه ثنا و عبادت است كه در تمام احوال‌

[١٧٨] -« هر كس كار نيكى انجام دهد ما به نيكى كار او مى‌افزاييم، همانا خدا بسيار آمرزنده و شكرگزارنده است.»( شورى- ٢٣)