آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٧ - فصل دوم در آداب قيام است

فعلى است، و در اين تجلّى مقام فاعليّت حق ظاهر شود و همه موجودات مستهلك در تجلّى فعلى و مضمحلّ در تحت كبرياى ظهورى شود. و ادب عرفانى سالك در اين مقام آن است كه اين لطيفه الهيه را به ياد قلب آورد و ترك تعيّنات نفسيّه را هر چه بتواند بكند و حقيقت فيض مقدّس را به قلب تذكّر دهد و نسبت قيّوميّت حق و تقوّم خلق به حق را به باطن قلب برساند. و چون اين حقيقت در قلب سالك متمكّن شد، قرائت او به لسان حق واقع شود و ذاكر و مذكور خود حق گردد، و بعضى از اسرار قدر بر قلب عارف كشف گردد و أنت كما اثنيت على نفسك‌[٢٠٤] و اعوذ بك منك‌[٢٠٥] به بعض مراتب براى او مكشوف شود و بعضى از اسرار صلاة را قلب عارف دريابد، چنانچه در نظر نمودن به محل سجود، كه تراب است و نشئه اصليّه است، و در خاضع نمودن رقبه و سر به زير انداختن كه لازمه آن است، اشاره به ذلّ و فقر امكانى و فناى تحت عزّ و سلطان كبريا است- يا ايُّهَا النّاسُ انْتُمُ الْفُقراءُ الىَ اللَّه وَ اللَّه هُوَ الْغَنِىُّ الْحَميد.[٢٠٦] و اما آن كه در قرائت لفظا اشارت به مقام توحيد فعلى است، در تفسير سوره مباركه حمد تفصيل آن بيايد ان شاء اللّه.

فصل دوم در آداب قيام است‌

و آن، چنان است كه سالك خود را حاضر در محضر حقّ ببيند و عالم را

[٢٠٤] -« تو همچنان هستى كه خود را ستوده‌اى.» از دعاى رسول اللّه( ص) در سجده. فروع كافى، ج ٣، ص ٣٢٤. مصباح الشريعة، باب ٥. عوالى اللّئالى، ج ١، ص ٣٨٩، حديث ٢١.

[٢٠٥] -« از تو به تو پناه مى‌برم.» از دعاى پيغمبر اكرم( ص) در سجده. فروع كافى، ج ٣، ص ٣٢٤.

مصباح المجتهد و سلاح المتعبد، ص ٣٠٨.

[٢٠٦] - پاورقى ١٥١.