پدر رابعه چون بيدار شد .برخاست و آن خط بنوشت و به دست حاجبي به امير فرستاد. امير که آن خط بديد گفت :دو هزار دينار به درويشان دهيد به شکرانه آن را که مهتر را عليه السلام ا زما ياد آمد و چهار صد دينار بدان شيخ دهيد و بگوييد مي خواهم در بر من آيي تا تو را ببينم . اما روا نمي دارم که چون تو کسي پيش من آيد. من آيم و ريش در آستانت بمالم . اماخداي برتو که هر حاجت که بود عرضه داري.

مرد زر بستد و هرچه بايست بخريد . پس چون رابعه پاره مهتر شد و مادر و پدرش بمرد در بصره قحطي افتاد و خواهران متفرق شدند . رابعه بيرون رفت . ظالمي او را بديد و بگرفت . پس به شش درم بفروخت و خريدار او را کار مي فرمود به مشقت . يک روز مي گذشت نامحرمي در پيش آمد . رابعه بگريخت و در راه بيفتاد و دستش از جاي بشد . روي بر خاک نهاد و گفت :خدايا ! غريبم و بي مادر و پدر ، يتيم و اسير مانده و به بندگي افتاده ، و دست گسسته ، و مرا از اين غمي نيست الا رضاي تو . مي بايدم که تو راضي هستييا نه .

اوازي شنود که غم مخور که فردا جاهيت خواهد بود که مقربان آسمان به تو بنازند .

پس رابعه به خانه خواجه بازآمد و پيوسته به روز روزه مي داشت و خدمت مي کرد و درخدمت خداي تا روز برپاي ايستاده مي بود . يک شب خواجه او از خواب بيدار شد . در روزن خانه فرونگريست . رابعه ديد سر به سجده نهاده بود و مي گفت :الهي توداني که هواي دل من در موافقت فرمان توست و روشنايي چشم من در خدمت درگاه توست . اگر کار به دست منستي يک ساعت از خدمت نياسايمي ولکن هم تو مرا زير دست مخلوق کرده اي .

اين مناجات مي کرد و قنديلي ديد از بالاي سر او آويخته معلق بي سلسله و همه خانه از فروغ آن نور گرفته . خواچه چون آن بديد بترسيد . برخاست و به جاي خود بازآمد و به تفکر بنشست تا روز شد . چون روز شد رابعه را بخواند و بنواخت و آزاد کرد .

رابعه گفت :مرا دستوري ده تا بروم .