قدم بنهاد وپايه اي چند برآمد و تا روز همچنان ايستاده بود . چون روز شد فرود آمد و به نماز جماعت شد . بامداد بازآمد ، خواهرش گفت :ايستادن را سبب چه بود ؟

گفت :در خاطرم آمد که در بغداد چندين کس اند که نام ايشان بشر حافي است . يکي جهود ، و يکي ترسا ، و يکي مغ ، و مرا نام بشر است . و به چنين دولتي رسيده ، و اسلام يافته . ايشان چه کردند که از بيرون نهادندشان ، و من چه کردم که به چنين دولتي رسيدم . در حيرت اين مانده بودم .

نقل است که بلال خواص گفت :در تيه بني اسرائيل مي رفتم . مردي با من مي رفت. الهامي به دل من آمد که او خضر است . گفتم :به حق حق که بگوي که تو را نام چيست ؟

گفت :برادر تو ، خضر است .

گفتم :در شافعي چه گويي ؟

گفت :اوتاد است .

گفتم :در حنبل چه گويي؟

گفت :از صديقان است .

گفتم :در بشر چه گويي ؟

گفت :از پس او چون او نبود .

نقل است که عبدالله جلا گويد :ذوالنون را ديدم ، او را عبادت بود ؛ و سهل را ديدم او را اشارت بود ؛ و بشر را ديدم او را ورع بود . مرا گفتند تو به کدام مايلتري ؟

گفتم به بشربن الحارث که استاد ماست .

نقل است که هفت قمطره از کتب حديث داشت ، در زير خاک دفن کرد . روايت نکرد . گفت :از آن روايت نمي کنم که در خود شهوت مي بينم . اگر شهوت دل خاموش بينم روايت کنم .

نقل است که بشر را گفتند بغداد مختلط شده است . بل که بيشتر حرام است . تو چه مي خوري ؟

گفت :از اين مي خورم که شما مي خوريد ، و از اين مي آشامم که شما مي آشاميد .

گفتند :پس به چه رسيدي بدين منزلت ؟

گفت :به لقمه اي کم از لقمه اي و به دستي کوتاهتر از دستي و کسي که مي خورد و مي گريد با کسي که مي خورد و مي خندد برابر نبود .

پس گفت :حلال اسراف نپذيرد .

يکي از او پرسيد :چه چيز نان خورش کنم ؟

گفت :عافيت نان خورش کن .